De top 2000 schalt door het huis, gemixt met het geroezemoes van spelende kinderen. Rookwolken van vuurwerk waaien door de tuin, de buurjongens zijn ook wakker. De katten worden een peu nerveu van de drukte, willen wel, en toch weer niet naar buiten. Het deeg voor de oliebollen rijst in een emmer op de grond voor de kachel, die lekker staat te branden. De koffie, wijn, warme chokomel en boterhamen uit het vuistje gaan rond.
Oudejaarsdag, heerlijk!

 
Fijne kerstdagen allemaal.....

 
Twee weken na vertrek van de Sint weet ik het zeker. De kortste weg van huis naar werk. Met behulp van die handige fiets-computer weet ik precies hoe snel en hoe lang de weg is. Diverse route's zijn getest, heen en terug met elkaar vergeleken. De korte route bleek langer en de lange korter. De korte route is wat saaier en lijkt daarom langer, gemiddelde snelheden en tijd ontlopen elkaar minimaal. Het verschil in lengte is ook minimaal, honderd meter.
Honderd meter korter, met twintig kilometer per uur is 18 seconden eerder thuis!

 
Terwijl de politiek het druk heeft met geheime CIA-vluchten, zoek ik de geheime man.... Jaja, de geheime man. Er is maar één ding van hem niet geheim, en dat is zijn naam. Sjoerd Blok.
Het begint zolangzamerhand een obsessie te worden met die Sjoerd. Hij is bekend bij velen in mijn branche. Maar wie je ook vraagt, niemand kent hem of zijn toko. Hij is ook niet bang om te laten weten dat hij er is, dat hij jou kent en dat het hem goed gaat. Handgeschreven zelfs. Elke zomer krijgen we een vakantiekaart van Sjoerd. Dat het zulk lekker weer is op zijn vakantieadres, dat hij er straks weer uitgerust tegenaan kan en nog meer prietpraat, dat het goed was dat hij zijn auto voor de zomer nog even goed heeft laten nakijken. Nou vraag ik je?
Met de feestdagen krijgen we een kaart met weer de nodige kletspraat, goede wensen en dat hij zijn auto voor de winter goed heeft laten nazien. Sjoerd Blok roept meer vragen op dan antwoorden.
Wie is Sjoerd, waar werkt hij en waarom die kaartjes? Meer dan dat Sjoerd de afzender is valt er niet te herleiden, en van een port-betaald poststempel worden we ook niet wijzer. De afbeeldingen op de kaarten zijn te algemeen om er wat van te kunnen opmaken. Wat is dit voor een direct-mail? Bovag, Rai of Focwa? Streeft Sjoerd een hoger doel na?

Who the f*ck is Sjoerd Blok???

 
Sint is weer thuis,
nu kan de boom in huis!

 
Het getal van de dag is drie!

Drie, van geen regen, wind en hagel. Van geen regenjas, broek en laarzen.
Drie, van helder, koud en windstil. Van handschoenen, muts en sjaal.
Drie, van drie bevroren houten bruggetjes, van het steile type, waar drie mensen naar boven klimmen.

 
Het werk voor morgen is bekend.
klik

 
Lichte verhoging...

 
De koorts houdt aan....

 
Het timmer-virus is nu echt toegeslagen....




....zie hier het gevolg.

 
Met donker weg, met donker thuis, kou, wind en regen. De warme herfst is echt voorbij.
Afgelopen zondag gingen we in een shirtje, op de fiets naar Leiden. Gevoelsmatig is dit nu erg ver weg. Gevoelsmatig is de winter begonnen.
Waar zijn de handschoenen?

 
Het hok is vol.
Nu even rekenen, in het hok ligt 1 kuub hout. Als je dit moet kopen kost dat 60 euro. De gasprijs is 0,33 cent per kuub. Puur op de centen gezien een kuub hout gelijk aan 180 kuub aardgas. Nu eens kijken of je met een kuub hout ook 180 kuub aardgas kan besparen.....

Hmmm, als het hout goedkoper kan dan 60 euro, of zelfs gratis is, bepaar je nog veel meer. Zelfs milieutechnisch is het zelfs nog gunstiger, hout is namelijk Co-neutraal.

 
Zaterdag word zaagdag.
Inmiddels ligt er een hele berg hout te wachten om gezaagd te worden. En aan het eind van de week is dit opgelopen tot twee bergen. Ik vraag me af of dat er wel in past. Anders moeten we flink doorstoken.

 
Van timmeren krijg je het ook warm.....

 
Klaar, dacht ik.....
Maar geen vuur zonder hout. Nu is dat hout geen probleem, maar de opslag ervan wel.
Achter in de tuin staat een klein houthokje, groot genoeg voor een keertje de vuurkorf te stoken, maar niet voor een winter. Dus daar gaan we weer.
Breken, zagen, meten, tekenen en timmeren. Het hout ligt al klaar, en wat er over is kan zo de kachel in!

 
Klaar!

 
Stucwerk klaar, RVS slang in het rookkanaal, kachel gehaald, laatste stukjes dicht gemetseld, zijkanten van de bovenbalk gemaakt. Nog eventjes en dan kan de fik er in.

 
Bijna klaar....

 
Betongieten is iets waar ik tot nu toe nog geen ervaring mee had. De eerste bovenbalk kwam ook zeer grof uit de mal. De kleur was goed maar het mengsel veel te grof. Waar de mortel aan de mal bleef zitten waren de kiezels in het beton te veel zichtbaar naar ons idee. Deze licht inmiddels in een hoekje van de tuin, en een nieuwe is al gemaakt. Wel nog even een speurtocht naar witte cement om de juiste kleur te krijgen. Normale grijze cement wordt bijna zwart, ongeschikt als je zandsteenkleurig beton wil maken.
Het tweede exemplaar is helemaal hoe we het willen, zie hier het resultaat....

 
Wat een stof in huis afgelopen week. Elke dag pellen we een laagje van van de oude schoorsteenmantel. Eerst de tegels, de volgende dag de cementlaag waar de tegels mee vast zitten, daar onder zit een steenlaag en daaronder de orginele mantel. Bij alle werkzaamheden blijft er een grijze sluier achter.
Maar nu eerst het grootst avontuur, het zelf maken van de schouw. We proberen van gekleurd beton een schouw te gieten. Het uitpuzzellen van de juiste kleur brengt heel wat hoofdbrekens met zich mee. Hoe weeg je bijvoorbeeld een gram kleurstof af? En wat is de juiste mengverhouding? Hoe maak je een goeie gietmal?
Word vervolgd....

 
De nieuwe kachel.

 
Een lang gekoesterde wens gaat binnenkort in vervulling. Bij het opknappen van ons huis vijftien jaar geleden hebben we de oude schoorsteen laten staan,




met de bedoeling daar nog eens iets mee te gaan doen. Een getegelde schoorsteenmantel in jaren dertig stijl, bijna mooi van lelijkheid. Maar daar komt nu verandering in. Dankzij een gulle opa en oma en de voorwaarde dat dit kadotje niet in de huishoudpot mocht verdwijnen, gaan we nu echt iets met de schoorsteen doen.
Op zoek naar een mooie houtkachel en een nieuwe schoorsteenmantel.

 
Oranjerock was als vanouds. Dit jaar was er een tekort aan bier-bledjes, de bledjes-toren zoals we die vorig jaar gemaakt hadden werd dan ook weer snel ingenomen door de organistie.
Beetje flauw jongens!
Voor de rest van de middag was een nieuw bledjes-thema snel verzonnen.




Vouw van je bledje een petje....

 
Wist je dat.....

Hard lopen als galoperen klinkt.
Gordijnen heel interesant zijn.
De gasmeter favoriet is.
Het eten van een ander lekkerder is.
Dichte deuren open gedaan worden,
als je lang genoeg miaauwd.
Plantjes heel moeten blijven.
Als ik slaap erg lief ben.....

Nou, wist je dat?

 
De feesttent staat klaar,




komt u maar....

 
Jongens, hebben jullie Lola gezien?




Gevonden, drie kwartier later.....

 

 
En ze heet...

LOLA

(foto's volgen)

 
Een telefoontje van het asiel. We kunnen ons poesje morgen al halen.
Oeps, nog één dag voor een naam.

 
Ouderdag bij de Zeeverkenners is....




Gezellig in de blubber staan.....

 
Vannmiddag brachten we een bezoekje aan het "Katten Paleis" De andere katten zullen er wel even aan moeten wennen, maar er komt een katje bij.
Lotje trekt zich twee weken verontwaardigd terug in een hoekje, Pippi went waarschijnlijk sneller aan haar nieuwe huisgenoot. Volgende week donderdag kunnen we onze nieuwe aanwinst ophalen. Zwart met witte pootjes en ze past nog op één hand. Nog tien dagen om een naam te bedenken. Suggesties?

 
Jarig en geen kinderen thuis?
Tapenade en de bios!

 
De Zeeverkenners vertrekken naar Vinkeveen.

 
Oef, weer werken....

 
Vakantie in cijfers.

18 dagen vrijheid =

3035 kilometer afgelegd, 280 liter benzine verstookt
4 campings bezocht, 34 uur gereisd.
1x rijst, 2x pannekoeken, 3x pasta, 4x BBQ, 5x buiten de deur gegeten, 26 ijsjes, en 240 broodjes.
8 boeken, 7 wandelingen, 4x zwemmen,3x badminton, 2x rummikub, 1x set, en 12x uitslapen.
30 Tjechische kroon(Kc) = 1 euro
ijsje = 20Kc
halve liter pivo = 25Kc
broodje = 2KC
uit eten = 550Kc
boodschappen voor 1 dag = 500Kc

 
Twee dagen wassen, opruimen en poetsen.
Alles klaar voor volgend jaar.....

 
Goedemorgen! En welkom thuis.
De vakantie was geheel geslaagd, geen autopech en veel mooi weer. Achttien dagen lang was Europa van ons, althans een deel ervan. Eerst een paar dagen in Berdorf, Luxemburg een korte tussenstop bij Regensdorf, Duitsland en daarna twee weken Tsjechië.
De eerste camping in Tsjechië ligt vlakbij de historische plaats Cesky Krumlov. Echt een Nederlands camping, verse broodjes en de Telegraaf van gisteren. Nieuwtjes worden snel uitgewisseld, waar de goedkoopste voetbalshirtjes te koop zijn en hoeveel je kan afdingen. Dit is vakantie vierend Nederland op z'n smalst. Gelukkig is er in de omgeving veel te zien en zitten we niet de hele dag voor de tent.
De camping is heerlijk ruim en van alle gemakken voorzien. Dit is wel anders op de tweede camping, Autokemp Nyrsko. Maar daar zie je dan ook echt Tsjechië en geen kopie van thuis. Kamperen op een kleine camping, tussen zeven verschillende nationaliteiten, een klein kampwinkeltje en lekker restaurantje maakt de vakantie heel anders. Leuker zelfs! OK, Er zijn zes verschillende wasbakken in het toiletgebouw, gordijntjes bij de douchen, het afwaswater is meestal koud, dit is het echte kamperen. Wandelen in de uitgestrekte bossen van de Sumava, bijzondere stadjes, wegen die van niks naar nergens gaan, onbegrijpelijke opschriften op bordjes, vreemde menukaarten, allemaal dingen die vakantie zo leuk maken.
Volgend jaar weer?

 
Weer thuis, eerst slapen.....
Tot later.

 
Tijd voor vertrek. Alles is ingepakt, de koffie loopt en kindertjes worden zo wakker gemaakt. We wagen het er maar op met de auto. Volgens de garage moet het echt goed zijn, er valt ondertussen niets meer te vervangen aan het onstekings-systeem.
We gaan eerst richting Luxemburg, -als we dat halen tenminste- en zijn over drie weken -of eerder- weer terug.
Tot later......

 
Nee he, twee dagen voor de vakantie staat de auto weer met pech langs de kant van de weg. Na wat heen en weer bellen sleept de garage hem af, en belooft er vandaag nog aan te beginnen. Komt dit nog goed?
Langzaam begin ik er een hard hoofd in te krijgen. Het geeft geen prettig vooruitgezicht om op vakantie te gaan met een auto die het te pas en te onpas opgeeft. Dit is inmiddels de vierde keer in twee weken. Bah!!

 
Ahrgggg, weer kapot. Wil je 's morgens naar je werk, met de auto, want het regent pijpestelen, is die auto weer kapot. Een klikkend geluid was het enige wat er te horen was toen ik de sleutel omdraaide. Accu leeg, daar sta je weer.
In de gietregen de motorkap open, startkabels zoeken en de buurman om een starthulpje vragen. Even starten en vroemmmm.....
Te laat en kletsnat arriveer ik op m'n werk. "Je auto was toch gemaakt?" vraagt een collega, om daarna vrolijk op te merken, "Lekker als je daar volgende week mee op vakantie moet!"

 
Daar sta je dan, langs de kant van de weg, midden in Den Haag, te wachten op de wegenwacht. Omdat we op weg zijn naar Parkpop hebben we drinken en broodjes bij ons. We rollen een plaid uit op de stoep en gaan lekker in de zon een broodje eten. "Omdat het een drukke dag is" zegt de mevrouw van de wegenwacht, "kan het wel een uurtje duren, voordat er iemand bij u is." Een uur en drie kwartier later, het brood is inmiddels op, maar dan ben je blij dat er een monteur is. Om vervolgens weer minder blij te worden, als de man zegt dat hij het niet kan repareren. Met wat noodhulp raad hij ons aan terug naar huis te gaan.
Na vijf minuten staan we weer en bellen wederom de ANWB. We staan nu recht voor het hoofdkantoor op de Wassenaarse weg. We zouden met voorrang geholpen worden als we weer zouden stranden, was ons beloofd. Na een half uur en het restje van het drinken, nog niets te zien. Het hoofdkantoor lag er verlaten bij, geen wegenwacht in de buurt.
Wel een hulpvaardige collega die ons met de vrachtwagen een lift naar huis kon geven.En zo zijn we vijf uur na vertrek weer thuis.
Geen Parkpop helaas, maar een dagje wachten op een Haagse stoep.

 
Als de temperaturen stijgen, daalt het loggen!

 

 
Het was stil in het grote huis. Het holletje achter de grote kast was leeg. Iedereen sliep, alhoewel.... Twee kraaloogjes keken de slaapkamer van de vader en moeder in. Zachtjes kroop Grijshuidje over de luxaflex omhoog, op weg naar het open staande raam. Kras, kras, deden zijn nageltjes over de houten latjes, kras, kras, kkrrrt!
De vader opende zijn ogen en zag de muis in het licht van de maan. "Wat krijgen we nu" riep hij. "een muis in het raam!" Grijshuidje schrok en dook onder de televisie, waar de vader hem niet kon pakken. Vader schoot uit bed en liep de kamer uit, om terug te kommen met Snorrebaard.
"Doe je best Snorrebaard" zei vader, terwijl hij weer in bed kroop. En na een half uurtje verliet Snorrebaard de kamer met de muis in zijn bek.

 
Gisteravond een reunie van oud Kraaienest medewerkers. Alwaar ik ook een aantal jaren als vrijwilliger heb meegewerkt. Meestal is een reunie stomvervelend. Maar het kan ook anders, niet in het minst door de band die speelde. Alsof de tijd tien jaar stil gestaan had.

Tewijl het buiten licht werd, ging bij mij het licht uit. Lang geleden dat ik zo dronken was.
Oei, oei, wat een kater......

 
Aan het begin van het einde is Roland's ka-tet nog intact, hoewel verspreid in tijd en ruimte. Tijd die op sommige plaatsen zacht geworden is. Tijd die dringend is geworden voor de Donkere Toren.

Het eerste bladzijde van het laatse deel van Stephen King's Donkere Toren saga ligt opengeslagen. Nog zevenhonderd-twee-en-negentig bladzijden te gaan.

Lange dagen en aangename nachten.

 
En zo is een week in het hof van Bartje snel voorbij. Drenthe, de provincie van hunnebedden en heide.






Rust, ruimte en dieren.

 
Als twee zeeverkenners met nog tweehonderd andere zeeverkenners vier dagen in een zompige Zaanse polder gaan kamperen......




Komen ze ietwat blubberig terug :-)

 
Het is anders in huis, stiller, leger. Het ritme is verstoord, op een geruisloze manier.
De dagelijkse routine heeft zich ongemerkt aangepast. Vanaf de eerste dag al.
Bedden blijven onbeslapen, wekkers lopen niet af, de ontbijttafel is de helft kleiner.
Geen geschreeuw, geen gelach, geen gestommel als het allang bedtijd is.
Juist die kleine dingen, vallen het meeste op. Wie geeft de kat eten, en het konijn?
Schooltijd, huiswerktijd, etenstijd, koffietijd en bedtijd.
Zondag zijn ze weer terug. Ha!

 
Lijstjes worden gemaakt en afgestreept, vouwwagen uit de stalling gehaald, hier en daar beginnen stapeltjes te ontstaan. Eerst gaan de jongens op kamp en daarna gaan we zelf er op uit. Het kampeerseizoen is geopend!
Tiendeveen here we come......

 
Loggen gaat met golfbewegingen, met het tij.
Nu is het eb.

 
Zojuist de Da Vinci code uitgelezen. Vermakelijk boek, op het eind vallen alle stukjes net iets te mooi in elkaar. Dan Brown schrijft te gelikt om waar te zijn.
Wat een ophef om niets.
Tsk!

 
De temperatuurshock is behoorlijk, als je van je warme bed in de vrieskou staat. Van slaapkamer naar buiten is wel zo'n 30 graden verschil. Als er dan ook nog een dikke mist in de polder hang, kom je als een ijslollie op je werk aan. Mist die zich als een soort stuifsneeuw aanvries. Helemaal wit en met een snotterige ijspegel aan m'n neus stap ik net weer naar binnen. Hier is de vloerverwarming al op temperatuur. Vlug ga ik op de grond zitten om een beetje warm te worden.
Heerlijk zulk winterweer!

 
Eindelijk sneeuw.




En niet zo'n lullig beetje ook.

 
Goed, we doen het dus niet. We gaan voorlopig niet verhuizen.
De loting was gunstig, nummer 18 voor 58 huizen. Waarvan er 30 bij ons in de smaak en prijsklasse vallen. Mooie huizen, jaren 30 stijl, leuke buurt, niet ver weg van waar we nu wonen. Die keus is snel gemaakt, zou je denken…… Totdat je gaat kijken wat je er voor terug krijgt. Of vergelijkt met wat je nu hebt.
Een huis wat kleiner is als waar we nu wonen, met een tuintje zo groot als een postzegel en een houten schuurtje waar met moeite twee vouwfietsen passen. De ouderslaapkamer is groter dan nu, maar daar moeten de kinderen voor inleveren. Stalen systeemkozijnen met opdekdeuren, tegenover oude paneeldeuren. Wel een grote badkamer, maar daar weegt het standaard keukenblok niet tegen op. De huizen van de achterburen staan behoorlijk dichtbij, 20 meter vanaf de onze, terwijl we nu de blauwe lucht zien. Hogere maandlasten, er moet ruim een halve ton bijgelegd worden. Wat blijft er dan over?
Okay, het is…eh…het is nieuw.
We doen het dus niet!

 
Hulde aan de strooiploeg!
Vanmorgen was heel het fietspad langs de provinciale weg N206 gestrooid. Iets wat ik in dertien jaar naar Noordwijkerhout fietsen nog niet meegemaakt heb. Meestal is het daar spekglad.
Maar nu was het de omgekeerde wereld, waar anders wel gestrooid is was het nu niet, en waar nooit gestooid word, was het wel. In Rijnsburg en Noordwijkerhout viel het niet mee om zonder glijden een bochtje te nemen. Rechtuit in de sneeuw gaat prima, net zo hard als anders, een bocht moet wel met de nodige vertraging genomen worden om niet op straat te belanden
Alleen wat ik nog niet snap, wie heeft er gestrooid? Het fietspad ligt in een soort niemandsland, en aan wegen-onderhoud gebeurt er ook niet veel. Toch heeft iemand de moeite genomen om te strooien, zelfs op het steile houten bruggetje wat halverwege ligt. Zouden ze verdwaald zijn geweest? Of durfden ze niet te keren?

 
Heb je het nieuws gezien vanmorgen?
Overal in Europa bergen sneeuw. In Zuid -Duitsland, Spanje, Frankrijk en Scandinavie zijn bakken sneeuw naar beneden gekomen.
En hier? Wij kunnen het doen met kans.....

 
En weer vol...

 
Hoezo leeg?

 
Ondanks dat voor mij de zomer niet lang genoeg kan duren, en blij ben met de aankomende lente, mis ik wel de sneeuw deze winter. Elke week hoor je in het nieuws van zware sneeuwval, in Amerika, Italië, Duitsland, Afghanistan en zelf in Marokko en Tunesië heeft het de laatste tijd flink gesneeuwd. Skigebieden afgesloten van de buitenwereld, wegen onbegaanbaar, na drie dagen sneeuw nog meer sneeuw, enzovoort.
Het lijkt me super om eens niet naar je werk te kunnen wegens zware sneeuwval. Om morgens wakker te worden en bijna ingesneeuwd te zijn, je een weg door de sneeuw te moeten worstelen om een schep te pakken en jezelf uitgraven. Om te wachten tot de straten sneeuwvrij gemaakt zijn. Dat je eerder dan normaal van huis moet om op tijd ergens te zijn.
Helaas is het hier vlees nog vis. Geen zomer, geen winter. Bah!

 
De januari stilte voorbij.
Merelconcerten klinken door de ochtend, crocussen ontwaken in het gras, molshopen opgeworpen in het steeds groener wordende gras, zonnestralen worden krachtiger, volgels zwermen uit na de nacht, de lucht wordt lichter, dagen lengen....
De lente komt eraan!

 
We hebbe 't ehaeld!




Op-te aerste jannewaerie hebbe we 't ehaeld. 'T ienigste ewaermerrekte Kattukse Nuwjaersduikbrevet. We zain de zae voor Kattek in-eloope, de branding in, zonder ons aage wat an te trekke van de golleve.

 
2005

Wat U mij toewenst, wens ik U ook toe,
voor de rest, Gelukkig Nieuwjaar!