Vanmorgen was het stil, akelig stil zelfs. Zo stil dat ik me afvroeg of ik niet per ongeluk te vroeg was opgestaan. Dat door een onbekende oorzaak de wekker een uur eerder stond. De weg was leeg, bijna geen auto’s en al helemaal geen fietsers. Meestal kom je de zelfde mensen tegen. In m’n hoofd geef ik ze namen, de andere fietsers die ik elke ochtend tegen kom. De man op de ligfiets, de man met de oude jas, drie jongens zonder licht, de piepfiets en het meisje met de rugzak.
Elke dag de zelfde gezichten, een reiger, twee koeien en schuwe kat. Het zelfde lange donkere fietspad. De zelfde gezichten met een eigen geschiedenis. Alle dingen hebben een verhaal in m'n gedachten. Twee racefietsers, een tasje op hun rug met schone kleren, een Poolse auto met beslagen ramen ergens achteraf. Een tuinstoel aan de waterkant, achtergelaten door een visser, tissues op de grond van de verlaten parkeerplaats. De fiets van de carpooler, die soms wel en soms niet tegen de lantaarn staat, het meisje van de benzine pomp aan een eerste bak koffie.
Kleine verhalen in mijn hoofd, in een donkere stille wereld.....