Vanmorgen op de fiets naar het werk, de lucht ziet er niet echt dreigend uit, wel wat bewolkt. Ik laat het regenpak voor wat het is en trotseer de tegenwind naar Noorwijkerhout. Krijg ik toch een bui op m’n pet, als ik er bijna ben. Een plensbui van hebikjouwdaar, kleddernat was ik.

Vanmiddag denk ik “Mij foppen ze niet meer” en trek dat regenpak wel aan. Halverwege komt de zon door, en klaart de lucht helemaal op. Geen spatje gezien.

 
Muis - want zo hadden we ‘m inmiddels genoemd - bleek Mikey te heten, en was al een week of twee geleden bij zijn baasjes ontsnapt. Het beestje loopt daar altijd vrij in de tuin en heeft er ongeveer vijf dagen over gedaan om bij ons te komen. De kinderen hadden de hele buurt al afgezocht, briefjes opgehangen en rondgevraagd, maar nooit gedacht dat het konijn zo ver zou gaan.

Net toen we besloten hadden om hem te houden, werd hij weer opgehaald.
Maar goed dat ik nog geen zin in het timmeren van een hok had.