Dertig klassieke eengezinswoningen. Enigszins aan de bouwstijl van de jaren dertig herinnerend, maar toch fris en modern ogend, mede dankzij de horizontaliteit in de gevels en de strakke raampartijen. Hoge, sierlijke erkers verlevendigen het totaalbeeld. Gelegen in het hart van Joghtlust, met aan de voorzijde uitzicht over een mooie bomen-allee aan de noordzijde en achter een diepe tuin met berging en achterom.






Verhuizen? Graag, de inschrijving is gedaan, nu alleen nog even ingeloot worden.....

 
Sommige maanden zijn stiller dan andere....

Fijne kerstdagen allemaal!!

 
Als je echt niet meer weet wat je met je vrije tijd moet, kun je altijd nog de zolder gaan opruimen. Zo kwam het dat ik vandaag onder het stof en de spinnenwebben, op tuinstoelkussens, de kerstspullen zat te sorteren. Wat een rotzooi kan een mens verzamelen.
Oude stereoapparaten, pannen en servies, rollen kabels, dozen met schoolboeken, dekens, schaatsen en nog veel meer. Eigenlijk zijn het geen dingen die je nog gebruikt, want anders lag het wel voor het grijpen. Het zijn van die dingen die ooit nog wel eens van pas kunnen komen. Het is meer dat je er geen afscheid van wil nemen. Want zeg nou zelf, wat moet je met een bandrecorder of knellende schaatsen?
Vanalles heb ik weer door m’n handen gehad, maar niets weggegooid…..

 
Uitjes van de zaak zijn soms verplichte nummers. Dit keer begon het er ook op te lijken. Totdat er op de uitnodiging stond; warme kleren meenemen. Dat betekend maar één ding, buiten-activiteiten, zeevissen of.... sneeuw!
Eerst koffie met warme apfelstrudel, een uurtje les en daarna de piste op. Na het skien afpilsen in de skihut en Salzburger buffet tot besluit.
Helemaal top!

 
Ab bakt ze weer bruin vandaag.....

 
Bij de tv-makelaar gaat het allemaal zo makkelijk. Je zoekt een huis, bekijkt er een stuk of drie, doet een bod, Sybrand praat nog even met de makelaar, er volgt een tegenbod en je koopt het huis van je dromen. En passant re-stylt Sylvana het huis dat je achterlaat zodat het net even sneller verkocht word.
Was het maar zo eenvoudig. Sinds dit voorjaar word de wens om ergens anders te gaan wonen steeds sterker, alleen moeten wij ons droomhuis nog even vinden. Makelaars hebben aanbod genoeg in kleinere, grotere, lelijkere, en vooral duurdere huizen als wij zoeken. En ga je een huis bezichtigen, ben je daarna weer blij met je eigen huis. Huizen met een klein tuintje op het noorden, een groene keuken en badkamer, schrootjes plafonds en weggezakte zijmuren zijn troef. Oké, het is niet zo dat we er zo in moeten kunnen trekken, een beetje kluswerk schrikt me niet af. De reden van verhuizen is ook niet dat ons eigen huis niet bevalt, maar dat de omgeving steeds minder bevalt.
Misschien kan de makelaar daar iets aan doen?

 
Ha, dacht ik, het is al licht vanmorgen.
Bah, dacht ik vanmiddag, het is al weer donker.

Zomer of wintertijd, wat maakt het uit?
Vorige week was het precies anders om.....

 
Vanmorgen was het stil, akelig stil zelfs. Zo stil dat ik me afvroeg of ik niet per ongeluk te vroeg was opgestaan. Dat door een onbekende oorzaak de wekker een uur eerder stond. De weg was leeg, bijna geen auto’s en al helemaal geen fietsers. Meestal kom je de zelfde mensen tegen. In m’n hoofd geef ik ze namen, de andere fietsers die ik elke ochtend tegen kom. De man op de ligfiets, de man met de oude jas, drie jongens zonder licht, de piepfiets en het meisje met de rugzak.
Elke dag de zelfde gezichten, een reiger, twee koeien en schuwe kat. Het zelfde lange donkere fietspad. De zelfde gezichten met een eigen geschiedenis. Alle dingen hebben een verhaal in m'n gedachten. Twee racefietsers, een tasje op hun rug met schone kleren, een Poolse auto met beslagen ramen ergens achteraf. Een tuinstoel aan de waterkant, achtergelaten door een visser, tissues op de grond van de verlaten parkeerplaats. De fiets van de carpooler, die soms wel en soms niet tegen de lantaarn staat, het meisje van de benzine pomp aan een eerste bak koffie.
Kleine verhalen in mijn hoofd, in een donkere stille wereld.....

 
Heute bin ich auf dem IAA.

 
Een zware instorting zette dit weekeinde de toon in huize Harrisson. Windows kon de weg naar zijn configuratiebestanden opeens niet meer vinden en weigerde in alle toonaarden zijn diensten. Maar met het monteren van een nieuwe harddisk met daarop een verse Windows dacht ik het probleem aardig getackeld te hebben. Geen verlies van belangrijke document en bestanden, mail en adressen weer geimporteerd, bijna klaar totdat...
Krassende en piepende geluiden opstijgen uit de nog openstaande tower, een lampje van de floppy spontaan gaat knipperen en een blauw scherm verschijnt met de mededeling dat er niet geschreven kan worden op station C.
Station C, de nieuwe harde schijf die ook na diverse keren opstarten en scandisken niet meer uit zijn katonische toestand wilde ontwaken. Station C, waar net een zondag instalatiewerk ingestoken was. Station C, waar alle treinen stilstaan.
Station C, wat vanavond piepend en krakend ineens zijn diensten weer aanbood. Hedenavond zal Station C kennis maken met mijn kruisschroevendraaier, om plaats te maken voor zijn opvolger.
Station C, een bouwval die afgebroken word zodra dit stukje is geplaats.

 
Hoezo druk?

10:15u
V. Ja, m’n oplegger ligt op straat, hij is los geschoten van de trekker, wat nu?
A. Kun je de steunpoten opdraaien?
V. Hij ligt hier midden op de straat, niemand kan er door. Kun jij niet effe hier naar toe komen?

12:25u
V. M’n laadklep doet het niet, maar ik moet om een uur laden, dus kan ik gelijk geholpen worden?
A.Ik begin er zo aan, eerst help ik eerst even die andere klant af, want die moet ook af.
V. Kan iemand anders dat niet even doen, dan kan jij mijn wagen doen. Wil je dat even in je pauze doen, ik moet echt om een uur laden!

15:15u
V. Werkt dat camerasysteem al? De klant belt of hij de wagen al kan ophalen.
A. Ik de spullen daarnet pas uitgepakt, het werkt dus nog niet....

16:45u
V. Kun je nog even naar die kachel kijken, voor dat je naar huis gaat. Dan kan die wagen vandaag de deur uit....

 
Er zijn van die avonden, dat je niet naar binnen wilt als het begint te schemeren. Avonden waar je liever blijft zitten bij het vuur, met een wijntje naar de sterren kijkt. Een goed boek leest of met vrienden genieten van een warme nazomer avond.
Alleen denken sommige mensen daar toch anders over.
Zo zaten we zaterdag avond na de barbecue met een kop koffie om de vuurkorf geschaard. Staan er ineens twee politie agenten in de poort, of ze even verder mochten komen. Er had een overbuurman gebeld dat zijn schuur in de brand zou gaan door ons vuurtje. Hij had de vlammen boven de schuttingen uit gezien.
Nou vraag ik je! Ik ga geen grote vuren stoken naast m’n eigen huis, dan kan ik straks zelf de brandweer bellen. En vlammen van twee meter hoog? Zwaar overdreven! Dit is niet de eerste keer dat we zo zitten, we gebruiken deze vuurkorf al een jaar of drie. Ze zullen wel wat te zeuren willen hebben.
Aangezien de agenten ook niet wisten wat ze er mee aan moesten, zaten we nog tot laat om het kampvuur…

 
En als het weer is opgeklaard.....




Eerst een capuccino op het terras, daarna een lekker biefstukje.

 
Wat doe je op een zonnige zondagmiddag met enige hoosbuien? Dan gaan je lekker ondergronds. En dat kan nog tot 11 september...

 
De olympische spelen zijn in volle gang. Er valt geen ontkomen aan, welke krant je ook open slaat, iedere zender die luistert of kijkt. Overal worden de prestaties breed uit gemeten.
Maar de sportkatern gaat ongelezen het oud papier in, de radio is klankbehang en alle sportprogramma's op tv worden hier structureel weg gezapt.

Je houdt wel veel tijd over.....

 
Lekker weer bij thuiskomst heeft onze vakantie nog dagen verlengd. Na het werk nog naar het strand, buiten eten -de scottelbraai staat nog op het terras- en mediterane temperaturen maken dat het vakantie gevoel nog dagen blijft hangen.
Ondertussen zijn we ook een jaartje ouder geworden.....




Zie hier het kadootje.

 
We're back!



Terwijl U misschien op het strand lag, liep Ab in de sneeuw.....

 
Lijstjes worden afgestreept, hier en daar stapels met spullen, de oppas voor de huisdieren geinstrueerd, de laatste boodschappen, vouwwagen uit de stalling, morgen nog werken en dan vakantie....
Tot over drie weken.

 
Gezien op Parkpop, The Nits, Steel Pulse, Beth Hart, Outlandish en The Stranglers.
En u?

 
Vogelbeer?
Vorige week was ik in de dierentuin, de dag begon een beetje regenachtig, het weerbericht kondigt beter weer aan. We starten bij de zeehonden en bekijken een pauw die een poging doet om een pauwenvrouwtje te verleiden met een prachtige verentooi. Hyena’s gezien, kraaien jong gered van hongerige wolven, een pauw kruist mijn pad, in de bijenkorf geloerd, ezeltje geaaid, wasberen gezocht, maar die bleken niet thuis. Ondertussen klaart de lucht langzaam op en begint de zon door de wolken te prikken. Van de varkens naar de wilde zwijnen, langs de papagaaien, weer een pauw, even getreuzeld bij de uilen en met dicht geknepen neuzen de stinkdieren gepasseerd.
Tussenstop bij de kinderboerderij, geiten, schapen, konijnen, marmotten en een pony. Een pauw komt aanvliegen en land op het dak van de stal. Het ritselt hier van de pauwen, verderop ziet er zelfs eentje met een nest in de boom. Door naar de otters, ik kijk nog een keer omhoog naar de lucht, die is inmiddels helderblauw. In de boom boven ons zit ook een pauwennest, hoewel, een pauwennest? Volgens m’n schoonvader heeft het beestje een vreemde kleur, er beweegt niets, het lijkt of hij slaapt.
Ik loop terug en geef een schop tegen de boom. Er gebeurt niets, nog maar eens een schop. Ja hoor, daar komt leven in het bruine hoopje. Een wasbeer! Een wasbeer in een vogelnest, vandaar dat het hok leeg was...

 
Vandaag geef ik de grote geldprijs door.

Omdat ik inmiddels genoeg prijzen heb ontvangen, laat ik u als lezer ook meedelen in mijn weelde. Zojuist werd ik per mail geatendeerd op een grote geldprijs die ik nog niet heb opgehaald....

......This is to inform you on the release of the long awaited of the GLOBAL
international award program held on the 31st of January 2004. In the first letter we had already informed you about your award but still we have not had any respons of you.

Yet, it would be a terrible waste to let this award of $1´287´901´33c (One Milion two hundred and, eighty-seven thousand nine hundred and one Dollars thirty-three cents) slip throw your fingers. There isn`t a lot of time left, because we have a deadline!.....

Jaja, een heuse prijs met deadline zelfs! Grijp uw kans, zeg er gerust bij dat ik 'm niet wil, er met plezier afstand van doe en iedereen wil laten medelen.
Moet u wel even contact opnemen met de volgende persoon.

To begin your claim, please contact Mr BENJAMIN HUMPHREYS, MANAGER OF BEVELLING SECURITY COMPANY on TEL: +31630847117,on this mailaddress, bevellingsec@netscape.net

 
Ha, een camping met internet. Dat komt mooi uit, het weer is hier niet om over naar huis te schrijven. Het regent pijpestelen vandaag, het grondzeil drijft de voortent uit en het veld is in een blubberpoel getransformeerd overnacht.
Maar om de regenbuien teniet te doen, is er wel een sauna met whirlpool, kabeltv-aansluiting op elke plaats, zwembad met waterglijbaan en een afwasmachine.
Back to basics doen we met de zomervakantie wel weer.

 
Zaterdag vakantie. Een weekje kamperen in eigen land.
Maar eerst nog een fietsendrager voor vier fietsen in elkaar zetten, boodschappen doen, een gemeenteraadsvergadering, grasmaaien bij opa en oma, spullen bij elkaar zoeken, vouwwagen inpakken, vakbeurs bezoeken, luchtbed plakken, werken, eten, een postje schrijven en de overgebleven uurtjes slapen.
Zo ben je vanzelf aan vakantie toe.....

 
Minivakantie vandaag. Nieuwe wielen onder m'n skates, lekker een stukje skaten. In de zon liggen, niets doen. Krab burgers gebakken -op z'n Sponge Bob's- op de Scottelbraai.
Nazitten in het zonnetje, glas wijn en een boek.
Echt vakantie!

21:03u Ab blijkt wel wat verbrand....

 
Het wordt vechten tegen de ambtelijke molens de komende tijd. De gemeente heeft een bouwvergunning verleend aan onze achterbuur. Niet omdat het zo een mooi bouwwerk is of omdat het in het bestemmingsplan past, want dat doet het niet. Nee, omdat de termijn verstreken is waar binnen de gemeente met een nieuw bestemmingsplan had moeten komen.
Het bouwplan opzich is te gek voor woorden, een schuur met een oppervlakte 150 vierkantemeter, en een hoogte van acht en een halve meter en aan de buitenkant afgewerkt met metalen panelen.
Maar omdat de man zijn aanvraag na een jaar opnieuw heeft ingediend -de vorige was wel afgewezen- en de gemeente ondertussen niet klaar was met het nieuwe bestemmingsplan, kunnen ze dit wangedrocht niet afwijzen.
Als wij als buurtbewoners het hierbij laten zitten, verrijst er straks een soort super koelcel tussen onze tuinen. Dat zou op een industiegebied niet misstaan, in een historisch woonkern is het een verschrikkelijk lelijke puist.
Wat een eikels daar op het gemeentehuis, als die hun werk wat vlotter hadden gedaan, zatten wij nu niet met de gebakken peren. Dit geklungel vraagt gewoon om een bezwaar procedures.
Hier is het laatste woord nog niet over gezegd!

 
En of het lekker slaapt! Je zou bijna ook overdag in bed willen blijven, in elk geval de nacht een flink stuk verleggen. De rest van de slaapkamer is gelijk ook op geknapt, zodat het er allemaal weer strak uitziet. Nieuwe nachtkastjes met bijpassende lampjes en het plafond is ook weer gerepareerd.
Nu eerst even aan het werk, dan is het weer vlug bedtijd.

 



Hij staat! Na achtien jaren trouwe dienst is het tijd voor vervanging. Vanmiddag het nieuw opgehaald, vanavond het oude gedemonteerd en het nieuwe bed geplaatst. Morgen volg het testraport.....

 
Niets doen best lekker. Klussen zijn af en de tuin licht er ook prachtig bij. De laatste zes weken kwam er niet echt veel uit m’n handen. Gewoon geen zin om wat te doen. Liever met een boek in de zon, wandelen in het bos, fietsen in de omgeving of naar een museum. Bijna geen tv of internet, geen overwerk, geen nogduizenddingentedoen-lijstje.
Gewoon rust……

 
Vanmorgen op de fiets naar het werk, de lucht ziet er niet echt dreigend uit, wel wat bewolkt. Ik laat het regenpak voor wat het is en trotseer de tegenwind naar Noorwijkerhout. Krijg ik toch een bui op m’n pet, als ik er bijna ben. Een plensbui van hebikjouwdaar, kleddernat was ik.

Vanmiddag denk ik “Mij foppen ze niet meer” en trek dat regenpak wel aan. Halverwege komt de zon door, en klaart de lucht helemaal op. Geen spatje gezien.

 
Muis - want zo hadden we ‘m inmiddels genoemd - bleek Mikey te heten, en was al een week of twee geleden bij zijn baasjes ontsnapt. Het beestje loopt daar altijd vrij in de tuin en heeft er ongeveer vijf dagen over gedaan om bij ons te komen. De kinderen hadden de hele buurt al afgezocht, briefjes opgehangen en rondgevraagd, maar nooit gedacht dat het konijn zo ver zou gaan.

Net toen we besloten hadden om hem te houden, werd hij weer opgehaald.
Maar goed dat ik nog geen zin in het timmeren van een hok had.

 
Negen uur ‘s morgens, de zon werpt een weldadig licht in de keuken. Ik doe de achterdeur open om de katten naar buiten te laten en zet water op voor de thee. Twee van de drie poezen komen weer naar binnen gestoven samen met een derde, voor mij onbekende grijze kat.
Kat?? Nee, het is een konijn. Er loopt zomaar een konijn in onze keuken!
Een grijs hangoorkonijn loopt achter de katten aan naar binnen, en kijkt nieuwsgierig in het rond. Voorzichtig loop ik op het beestje toe, hij lijkt niet echt bang te zijn, aaien lukt wel, oppakken niet echt. Met een paar grote sprongen is hij weer buiten, waar hij vrolijk rondjes draait om het hok van ons eigen konijn.
Inmiddels zit het beestje in een geleend konijnenhokje op het gras. Wat rondvragen leid tot niets, papiertjes ophangen in de buurt ook niet. Volgens de dierenbescherming worden gevonden konijntjes zelden weer opgehaald.
Iemand nog belangstelling voor een leuk grijs hangoortje?

 
Afscheid nemen

Die laatste weken
van een leven,
de laatste dagen
van een mens,
de laatste uren
van een ziekbed…
die blijven je bij.

Laatste woord en gebaar,
laatste blik en oogopslag…
die blijven je bij.

En de stilte die dan volgt
vult zich langzaam zeker
met herinnering…
die blijven je bij.

 
En het was dus niet klaar. Ondanks een inzet van 200 procent en overuren op dinsdag en woensdag. M'n vrije woensdag hiervoor verschoven naar de donderdag. Vrijdag krijg ik te horen dat ik niet meer zou functioneren, de zaken niet goed heb geregeld de afgelopen periode en mezelf privileges heb toegekend.
Na ruim elf jaar bij dezelfde baas te hebben gewerkt, en de zaak van de grond af te helpen op te bouwen, kan ik nu terug naar af. Nou ze kunnen me wat!!
Vanaf maandag is deze jongen in de markt voor een nieuwe baan.

 
Donderdagochtend moet het af zijn. Het werk van vier dagen moet in twee dagen klaar. Meerwerk inbegrepen. Afmonteren, decoratie, verlichting, koeling en verwarming. Sensors, koppelingen, kabelbomen, schakelaars, meters bedrading en kabelbinders. Afstandbediening, starthulp, werklampen, accu en tankverwarming.
Woensdag weten we meer…

 
Net terug van zieken bezoek....
Wie zegt, dat een ieder krijgt wat hem toekomt, die is een leugenaar!

 
We have a winner.

 
Loggen is leuk, maar soms lukt het gewoon even niet. Drukte thuis, op het werk, vergaderingen, een rug die niet meewerkt, klusjes en andere zaken van huishoudelijke aard vreten aan m’n tijd. En als je dan wat tijd over hebt, wil je eigelijk niets meer. Helemaal niets!
Dus als er even niets nieuws te lezen is, gebeurt er eigenlijk genoeg.

 
Bill rulez

Na een week of wat proberen houd ik het voor gezien. Gelokt door mooie beloftes over een snel en stabiel besturingssysteem liet ik me verleiden om thuis over te schakelen op Linux. Stabieler werd het wel, helaas niet sneller en makkelijker. Met meer als vier vensters tegelijk open, draait m'n pc net zo snel als een 386. Wachten, wachten en nog eens wachten. Vreemde browsers die een nog vreemdere pagina opmaak laten zien. Allerlei dingen die vroeger zo gewoon waren zijn er niet meer, of je moet ze zelf maken. Leuk voor goedwillende programmeurs, maar helaas niet voor mij. Verpest door het gemak van Microsoft.
Straks nog even een backup maken, morgen draait hier weer een Windows machine.

 
Ab timmert eethuisjes.....

 
Gisteren is het weer gestart, de grootste en mogelijk ook de zwaarste off-road wedstrijd ter wereld. Namelijk de Parijs Dakar rally. Dit jaar rijden er behoorlijk veel Nederlanders en Belgen mee, 12 truck teams, 12 auto teams en wel 23 motorijders wagen zich dit jaar aan een tocht door half Afrika. Deze rally staat garant voor mooie beelden uit de woestijn, en een spannende wedstrijd.
Kijkt u mee?

 
Iedereen een gelukkig en gezond 2004 toegewenst.