Nu nog even de spullen inpakken, en dan .......
Vakantie. Tot over een week.

 
Klaar!

 
Zoveel te doen, ik heb nog zoveel te doen. Je kent ‘m vast wel, het liedje van Toontje Lager. Da’s nou net hoe ik me voel. Er moet nog van alles gedaan worden voor we zaterdag kunnen afreizen. Het is echt niet zodat alles klaar is om te gaan. De vouwwagen en de rest van de kampeerspullen wel, maar de dingen die nog even afgerond moeten worden voor we vertrekken kunnen niet.
Lijstjes worden naast elkaar gelegd en afgekruisd, agenda’s vergeleken en bijgewerkt. Vandaag nog even snel de eetkamer stoelen van een nieuw stofje voorzien, morgenavond ouderavond op school en woensdag zwemles. Donderdag boodschappen doen en vrijdag de spullen inpakken. Morgen op het werk naar de Rijksdienst voor het Wegverkeer voor een kenteken keuring van een nieuwe oplegger die vrijdag moet worden afgeleverd.
Alles bij elkaar maakt het wel dat je aan vakantie toe bent.

 
Een nieuw doorgeef-stokje in logland. Welk beeld heb jij van mij?
Dit is het stokje dat ik kreeg aangereikt door Dorine. En ik moet zegen dat het beeld dat Dorine van mij heeft toch niet echt klopt. Geen bril, niet donkerblond maar donker bruin en behoorlijk grijzend, de snor is sinds vorig jaar historie, grijs blauwe ogen en 1 meter 73. Het lachen gaat me wel gemakkelijk af …..
Een beeld vormen van iemand die je nog nooit ontmoet hebt valt niet mee. En bij loggers is het nog even lastiger, je kunt alleen maar afgaan op het geen wat ze schrijven. Met een webcam of een fotootje ergens weet je tenminste hoe ze er uit zien, en daar gaat het hier nu juist om. Hoe ziet een logger eruit die geen beeldmateriaal op zijn of haar log heeft.
Ga er maar eens aanstaan, zeker als je weet dat Cranium tot vandaag een onbekende voor mij was. Maar met een beetje hulp kom je wel ergens.
Goed Cranium, hier ga je dan. Je hebt kort donker rood haar en grijze ogen in een scherp, haast jongensachtig gezicht. Lang en slank, draagt het liefst casual kleding, rookt wel en drinkt niet. Je houd van films, lezen, en chocolade.
Hierna gaat het stokje naar Neneh, benieuwd welk beeld Cranium van haar heeft …….

 
Het aftellen is begonnen. Nog acht keer warm eten, nog negen keer ontbijten, nog twee keer naar zwemles, nog vijf keer naar school, nog één keer naar scouting, nog twee keer boodschappen doen, en nog zeven dagen werken. Bij alles wat er gedaan word, word er geteld hoeveel keer nog. En hoeveel nachtjes het nog slapen is. Volgende week zaterdag vertrekken we voor een weekje naar Lemelerveld. En daar word door de jongens helemaal naartoe geleefd. Bij alles wat er gedaan word, word er geteld hoeveel keer nog. En hoeveel nachtjes het nog slapen is. Alsof het dan sneller gaat, elke dag worden de cijfers kleiner, maar we gaan toch pas echt op zaterdag weg.
En denk maar niet dat het over is als we er zijn, dan tellen ze weer hoeveel nachtjes voor we weer naar huis gaan……

 
Internet en e-mail zijn fantastische uitvindingen. Vorige week is m’n nicht bevallen van een wolk van een zoon. Ze woont in Londen, dus een felicitatie mail is sneller gedaan dan een kraamvisite. Later in de week mailde ze terug met een paar foto’s van de kleine.
Gisteren was er een verjaardag in de familie, en ik vraag zo langs m’n neus weg “Hebben jullie de foto’s van Felix al gezien?” Verbazing allom, “Huh, heb jij die dan?”
“Ja hoor, sinds afgelopen woensdag. Hebben jullie ze nog niet gezien?” Nog grotere verbazing. “Wacht maar even, ik ben zo terug.” Ik spring op de fiets, vlieg naar huis, print de foto’s uit, en ben met 10 minuten terug. “Kijk eens, hier zijn de foto’s.”
Prachtig om die gezichten te zien, en nog het meeste van Opa en Oma. Zij konden de foto’s van hun achterkleinzoon mee naar huis nemen.

 
En zo ziet in de bloemenhandel de moederdag eruit, zelfs in het gangpad staan bloemen.

 
Kijkdag bij zwemles vandaag. “Kijk eens Pap, wat ik al kan” roept Chris, terwijl hij voordoet hoe een bommetje moet. Chris zit in het laatste groepje voor het A-diploma. “Goed, meisjes en jongens” zegt juffrouw Conny ”laten jullie maar eens zie aan de pappa’s en mamma’s hoe goed jullie kunnen zwemmen. Eerst maar eens op je rug naar de overkant” En met veel geplons zwemmen en geproest zwemmen ze naar de overkant. Met kleren aan gaat het stukken langzamer als anders, en de meeste doe hun best blijven te blijven. Kleren die na vier baantjes gelukkig uit mogen.
“Het gaat goed hé, Pap zag je me gaan? “ zegt Chris terwijl hij z’n natte kleren bij me op schoot gooit. “Ik kan het al goed hoor, ik heb dat diploma zo gehaald “ roept hij, al terug rennend naar de rand. Dat mag ook wel, na een jaar lang, twee keer per week zwemles, denk ik bij mezelf. Als het een beetje meezit heeft hij voor de vakantie afgezwommen.
Maar onder het afdrogen zegt Chris “Pap, als ik m’n diploma heb, ga ik wel door voor de volgende, hoor!”

 
Deze week is voor ons op het werk de drukste week van het jaar. Alle vrachtwagens, aanhangwagens en opleggers rijden dan. En waarom? Moederdag!
In de moederdag week heeft de bloemenhandel het superdruk, de bloemenwinkels in half Europa moeten vol met verse bloemen. Dus rijden ze zich een slag in de rondte, komende week. En dat betekend dat de week ervoor, er het nodige moet gebeuren. Wagens die normaal stilstaan worden uit de mottenballen gehaald. Al het huurmateriaal moet worden klaar gemaakt voor de komende week. Verlichting, koeling, accu’s, laadkleppen en bloemenkarren, zaken die in orde moeten zijn om de moederdagdrukte te verwerken. En dit betekend handenvol werk, zeker als de koninginnedag als werkdag afvalt. Controleren, repareren, materieel ophalen en weer wegbrengen, papieren in orde maken, bellen, faxen, organiseren en aftanken.
Vanmiddag om twee uur reed de laatst oplegger het parkeerterrein af, en zat het werk er voor ons weer op. Alvast een fleurige moederdag!