Wel eens je zelf voor je hoofd geslagen? Vast wel, als je een stomme fout hebt gemaakt, of een ongelukkige uitspraak hebt gedaan. Maar dat bedoel ik niet. Echt je eigen een klap voor je kop geven, een harde, dat je auw zegt. Wel eens gedaan?
Nou, ik wel, per ongeluk. Vanmiddag sta ik te sleutelen, en die moer wil maar niet los. Ik zet nog wat extra kracht en knal, de bout breekt af, en sla met de sleutel recht op m’n neus. "Auw, auw auw!" schreeuw ik uit en grijp met een hand naar m'n neus. Het bloed loopt tussen m'n vingers door terwijl ik naar de wasbak loop.
Nadat ik mijn hoofd onder de kraan had gestokken bekijk ik de schade. Een bloedneus, en snee in m’n vel, een zeer verhemelte en een dikke gok. Dat krijg je ervan als je even niet oplet, eigen schuld, dikke bult!

 
In 1990 kocht ik m’n eerste auto, een mosgroene twee-deurs Opel Kadett. Een beetje de wagen van de gewone man, dus de volgende moest blitser en groter. Een dikke grote Jeep CJ was dan ook de vervanger van de Kadett, nadat deze was geplet tussen een Audi en een vuilniswagen. Deze Jeep was van korte duur, hij was namelijk met geen mogelijkheid door de keuring te krijgen. Daarna weer een Jeep, een Cherokee ditmaal. Heerlijk luxe, maar behoorlijk duur in het dagelijks gebruik en werd daarom al weer snel afgelost. Door een dodelijk saaie, maar oerdegelijke Toyota Carina. Deze wagen was door de garage wel heel goed met cockpit-spay behandeld, na een jaar glibberde het interieur nog steeds. Deze japanner maakt plaats voor weer Jeep, nu een van 40 jaar oud. Leuk man, je blijft sleutelen. Na twee in elkaar gedraaide motoren wordt je het wel zat, tijd voor weer wat anders. Een Peugeot 309 mocht blijven totdat de Apk niet meer werd gehaald. Om uiteindelijk te belanden bij de wagen die nu nog steeds voor de deur staat. Een rode VW Golf Variant, die inmiddels ook al het één en ander heeft meegemaakt.

Gemiddeld is dat, elke twee jaar een andere wagen. Tijd voor wat anders?

 
Tussen de middag kwamen we thuis, de kinderen en ik. Wat we toen vonden gaat nog steeds ons verstand te boven. Het konijnenhok lag om en het konijn was weg. Toen we iets beter keken en het deksel van het hok opraapte, zagen we één konijnenpootje liggen en verderop in het gras lag zijn staartje. Ongeloof, verbijstering en machteloze woede wisselden elkaar af.
WAT IS DIT?? WIE HEEFT DIT GEDAAN??
Na verder zoeken bleek in de straat achter ons huis zijn vacht en een ander pootje te liggen. Verder was alles opgegeten. Hoe leg je aan 2 kinderen uit, dat hun konijn is vermoord, bruut uit elkaar gerukt en opgegeten? Navraag gedaan bij de buren of ze soms iets gehoord of gezien hadden. Allemaal niets. Totdat het buurjongetje thuiskomt en zijn moeder vraagt, “Heb jij hiernaast iets gehoord?” Zegt hij, “Nee, maar toen ik weg wilde gaan, kwam er een herdershond de tuin uit, met iets zwarts in zijn bek.” Inmiddels hebben we de hond weten te achterhalen en blijkt dat hij de hele ochtend in verschillende achtertuinen heeft lopen struinen. Hij was uit zijn eigen tuin ontsnapt, terwijl zijn baasjes aan het werk waren. Stelletje eikels! Twee honden opsluiten in de tuin en zelf gaan werken. Ze nemen een hond, maar moeite doen om fatsoenlijk voor een dier te zorgen is er niet bij. De hufters!! Weg met die honden. Naar iemand die wel goed voor ze zorgt.

Nu is het een konijn, maar wat is het de volgende keer??

 
Sinds vandaag ben ik assistent sleutel bewaarder. Jaja, een zeer verantwoordelijk functie, aangezien de hoofdbewaarder elders in het land verblijft. Voor de periode van wel drie dagen zijn de sleutels van een drie-en-een-halve eeuw oud cultuurmonument toevertrouwd aan de zorgen van ondergetekende.
Niet dat het veel uitmaakt overgens. Mocht iemand kwaad in de zin hebben, ben ik toch te laat, niet thuis of in diepe slaap. Te halen valt er ook niets, het huis staat namelijk al een jaar of wat onbewoonbaar te wachten op een noodzakelijke restauratie. Maar voordat het onverhoopt mocht verdwijnen de komende drie dagen, wil ik je de tekst van de gevelsteen niet onhouden.

Ach! waren alle Menschen wijs,
En wilden daarbij wel!
De Aard waar haar een Paradijs,
Nu isse meest een Hel.

 
Drie keer is ... ?

Twee weken geleden fietste ik ‘smorgens naar m’n werk. Het was nog vroeg, netaan beetje licht, stil en mistig. Ik buig af van de doorgaande weg, het fietspad op, al freewheelend langs het talud van het viaduct naar beneden. Plots kruist een dier het fietspad, zo’n meter of tien voor mij. Eerst dacht ik, een hond, maar toen het beest stil hield om mij aan te kijken, wist ik het. Geen hond, maar een vos! Rustig liep de vos weer verder en verdween in het hoge onkruid van een verwilderde tuin.
Vanmorgen, net zo vroeg, maar een halve kilometer verderop en met de auto. Rechts vlak voor me rijdt een auto de uitvoegstrook op. Voor hem schiet een vos uit de berm de weg op, mist de auto op een haartje na, kijkt schichtig heen en weer, rent verder de grasstrook over, bedenkt zich op het laatste moment, en rent met de weg mee. Zichzelf van een wisse dood reddend, want het beest was op zeker recht voor mijn wielen gekomen. In de achteruitkijkspiegel zie ik ‘m de weg achter me oversteken, om in het bosje aan de overkant beschutting te vinden.
Vanmiddag, zelfde plek, andere weghelft. Op de vluchtstook staat een oranje busje met zwaailampen aan, twee mannen staan in de berm. Terwijl ik er voorbij rijd, gooit één van de mannen een dooie vos achter in de laadbak.

 
Mc.D. heden middag. Terwijl het weer buiten steeds slechter wordt, met de kids even een hamburgertje weggehapt. Als de Happy-Meals bijna op zijn begint het ook nog te hagelen. In de hal van Mc.D. beginnen zich wat mensen te verzamelen die de bui even afwachten. De Mc.Flurry’s zijn inmiddel ook op, buiten word de lucht bijna zwart en het regent mogelijk nog harder. Langzaam bewegen we ons door de hal, die inmiddels overvol is. “Kom op!” roept de jongste “ wie het laatse buiten is , is een mietje” om vervolgens naar buiten te stuiven....

 
Linkdump.

Linkt u mee?



zie ook: WebWereld, MijnKopThee & Breedveld.