Jaarlijks terugkerende taferelen vandaag in huize Harrisson. Uit de schuur komt een baklucht en er kronkelt rook onder het dak vandaan. In de keuken schalen, pannen, appels rozijnen en beslag. En buiten de kinderen, speelgoed, fietsen en geknal van vuurwerk. Vandaag is het bak-dag.
Met de hele familie worden er vandaag oliebollen gebakken. Bananen, appel en ananas-flappen en bollen met en zonder vulling. De dames bakken en Ab is van catering. De eerst koffie ronde is geweest, op naar de tweede. Straks steek ik de vuurkorf aan, en als het bakken klaar is, is het tijd voor de gluhwijn.
De eerst bollen zijn inmiddels binnen, ze smaken heerlijk.
Prettige avond allemaal!

 
Kerst III

 
Kerst II

 
Kerst

 
Vanmiddag in het nieuws; Een walvis op het strand bij Katwijk. Ha, dacht ik bij mezelf, daar gaan we even kijken. Om half zes rijden we naar Katwijk. “Waar ligt die vis Pap?” vragen de kinderen. “Nou, op het strand, maar ik weet niet waar precies. We kijken wel even.” Zo groot is het strand nou ook weer niet. Op de boulevard waait het behoorlijk, zand stuift om ons heen. Maar het strand is angst vallend leeg. Op naar Zuid, ook niets, nog geen geparkeerde auto. Dan naar Noord, na een lange klim over de duinen is het strand mogelijk nog leger. Ondertussen begint het ook te regenen, stuifzand plakt op ons vast. Terug lopend komen we andere mensen tegen. “ Hij ligt hier niet hoor” zegt Petra. Waar op zij omkeren.
Weer terug, naar Noord ditmaal, Michiel had daar lichtjes gezien. Maar daar ook niet. Wel een vader met een zoontje en een zaklamp, schuilend in de luwte van de reddingspost, “Hier ligt hij niet hoor” zegt de man. Wat ons ook doet omkeren. Het regen word nu gieten. “Nog een keertje” probeer ik, “dan gaan we naar huis” Bij Savoy is het net zo leeg als op de rest van het strand, alleen nog natter en zandiger. Verkleumd gaan we naar huis. “We gaan morgen nog wel een keer, als het licht is” beloof ik.
Half acht, het nieuws, even kijken of er...... Jawel...... Een gestrande bultrug is vanmiddag van het strand gehaald en naar een koelhuis gebracht, waar het dier verder word onderzocht.

Pfftttt..........

 
Kan een huis zomaar verdwijnen? Het lijkt van wel. Toen ik zo juist van het werk terug fietste naar huis, waren er zomaar drie huizen verdwenen. Een blubberig gat in de grond en een vernielde tuin was er achtergebleven. Heel onwerkelijk, of ze daar zo uit de grond getrokken waren. Verbaasd vroeg ik mijzelf af hoe dit kon gebeuren. Drie vrijstaande huizen slopen gaat niet zonder de inzet van groot materieel. Zaterdagochtend vroeg stonden ze er nog, en nu waren ze weg. Elke dag passeer ik die plek, en had zelfs nog niet gezien dat ze aan het verhuizen waren of zelfs leeg stonden.
Maar nu ik thuis ben weet ik het. Anders rij ik erlangs als het donker is, en nu een keer als het licht is.

 
Mooi, mooi, mooi.




Ben nog wel wat schor....

 
Na een middag en avond prutsen is het eindelijk gelukt....
De thuishoek draait geheel op Linux.

 
Timmerman Ab is druk in de weer.....

 
tussen avondrood en ochtendgloren
woelend rusteloos, wakend roerloos
tussen avondrood en ochtendgloren
oorverdovend stil, de tijd bevroren
tussen avondrood en ochtendgloren
denken, draaien, dromen
na avondrood en ochtendgloren
telkens weer, een nieuwe morgen.

 
Traag kruipt de dag voorbij. Werken, eten en slapen wisselen af, zich dag na dag. Nu het mooie weer is opgeborgen, lijken alle dagen op elkaar. Grauw en grijs neemt toe. Morgen het zelfde patroon als vandaag. Afgelopen week, komende week. Tijd kabbelt weg als een beek. Grote projecten zijn afgerond, nieuwe nog niet in beeld. Energie verdwijnt in het niets.

Waar is die nieuwe uitdaging!?

 
Als een locomotief rijd ik door de schemering, witte wolken uitstotend. Waterdamp die weer condenseert op wimpers en wenkbrauwen. Oren die eraf lijken te snijden door de wind. Rijp in het gras van de slootkanten. Damp hangt spookachtig over het land, laat schapen en koeien zonder poten zweven. Al trappend sla ik m’n handen warm op m’n rug.
Man, wat is het koud ’s morgens.

 
Wel eens je zelf voor je hoofd geslagen? Vast wel, als je een stomme fout hebt gemaakt, of een ongelukkige uitspraak hebt gedaan. Maar dat bedoel ik niet. Echt je eigen een klap voor je kop geven, een harde, dat je auw zegt. Wel eens gedaan?
Nou, ik wel, per ongeluk. Vanmiddag sta ik te sleutelen, en die moer wil maar niet los. Ik zet nog wat extra kracht en knal, de bout breekt af, en sla met de sleutel recht op m’n neus. "Auw, auw auw!" schreeuw ik uit en grijp met een hand naar m'n neus. Het bloed loopt tussen m'n vingers door terwijl ik naar de wasbak loop.
Nadat ik mijn hoofd onder de kraan had gestokken bekijk ik de schade. Een bloedneus, en snee in m’n vel, een zeer verhemelte en een dikke gok. Dat krijg je ervan als je even niet oplet, eigen schuld, dikke bult!

 
In 1990 kocht ik m’n eerste auto, een mosgroene twee-deurs Opel Kadett. Een beetje de wagen van de gewone man, dus de volgende moest blitser en groter. Een dikke grote Jeep CJ was dan ook de vervanger van de Kadett, nadat deze was geplet tussen een Audi en een vuilniswagen. Deze Jeep was van korte duur, hij was namelijk met geen mogelijkheid door de keuring te krijgen. Daarna weer een Jeep, een Cherokee ditmaal. Heerlijk luxe, maar behoorlijk duur in het dagelijks gebruik en werd daarom al weer snel afgelost. Door een dodelijk saaie, maar oerdegelijke Toyota Carina. Deze wagen was door de garage wel heel goed met cockpit-spay behandeld, na een jaar glibberde het interieur nog steeds. Deze japanner maakt plaats voor weer Jeep, nu een van 40 jaar oud. Leuk man, je blijft sleutelen. Na twee in elkaar gedraaide motoren wordt je het wel zat, tijd voor weer wat anders. Een Peugeot 309 mocht blijven totdat de Apk niet meer werd gehaald. Om uiteindelijk te belanden bij de wagen die nu nog steeds voor de deur staat. Een rode VW Golf Variant, die inmiddels ook al het één en ander heeft meegemaakt.

Gemiddeld is dat, elke twee jaar een andere wagen. Tijd voor wat anders?

 
Tussen de middag kwamen we thuis, de kinderen en ik. Wat we toen vonden gaat nog steeds ons verstand te boven. Het konijnenhok lag om en het konijn was weg. Toen we iets beter keken en het deksel van het hok opraapte, zagen we één konijnenpootje liggen en verderop in het gras lag zijn staartje. Ongeloof, verbijstering en machteloze woede wisselden elkaar af.
WAT IS DIT?? WIE HEEFT DIT GEDAAN??
Na verder zoeken bleek in de straat achter ons huis zijn vacht en een ander pootje te liggen. Verder was alles opgegeten. Hoe leg je aan 2 kinderen uit, dat hun konijn is vermoord, bruut uit elkaar gerukt en opgegeten? Navraag gedaan bij de buren of ze soms iets gehoord of gezien hadden. Allemaal niets. Totdat het buurjongetje thuiskomt en zijn moeder vraagt, “Heb jij hiernaast iets gehoord?” Zegt hij, “Nee, maar toen ik weg wilde gaan, kwam er een herdershond de tuin uit, met iets zwarts in zijn bek.” Inmiddels hebben we de hond weten te achterhalen en blijkt dat hij de hele ochtend in verschillende achtertuinen heeft lopen struinen. Hij was uit zijn eigen tuin ontsnapt, terwijl zijn baasjes aan het werk waren. Stelletje eikels! Twee honden opsluiten in de tuin en zelf gaan werken. Ze nemen een hond, maar moeite doen om fatsoenlijk voor een dier te zorgen is er niet bij. De hufters!! Weg met die honden. Naar iemand die wel goed voor ze zorgt.

Nu is het een konijn, maar wat is het de volgende keer??

 
Sinds vandaag ben ik assistent sleutel bewaarder. Jaja, een zeer verantwoordelijk functie, aangezien de hoofdbewaarder elders in het land verblijft. Voor de periode van wel drie dagen zijn de sleutels van een drie-en-een-halve eeuw oud cultuurmonument toevertrouwd aan de zorgen van ondergetekende.
Niet dat het veel uitmaakt overgens. Mocht iemand kwaad in de zin hebben, ben ik toch te laat, niet thuis of in diepe slaap. Te halen valt er ook niets, het huis staat namelijk al een jaar of wat onbewoonbaar te wachten op een noodzakelijke restauratie. Maar voordat het onverhoopt mocht verdwijnen de komende drie dagen, wil ik je de tekst van de gevelsteen niet onhouden.

Ach! waren alle Menschen wijs,
En wilden daarbij wel!
De Aard waar haar een Paradijs,
Nu isse meest een Hel.

 
Drie keer is ... ?

Twee weken geleden fietste ik ‘smorgens naar m’n werk. Het was nog vroeg, netaan beetje licht, stil en mistig. Ik buig af van de doorgaande weg, het fietspad op, al freewheelend langs het talud van het viaduct naar beneden. Plots kruist een dier het fietspad, zo’n meter of tien voor mij. Eerst dacht ik, een hond, maar toen het beest stil hield om mij aan te kijken, wist ik het. Geen hond, maar een vos! Rustig liep de vos weer verder en verdween in het hoge onkruid van een verwilderde tuin.
Vanmorgen, net zo vroeg, maar een halve kilometer verderop en met de auto. Rechts vlak voor me rijdt een auto de uitvoegstrook op. Voor hem schiet een vos uit de berm de weg op, mist de auto op een haartje na, kijkt schichtig heen en weer, rent verder de grasstrook over, bedenkt zich op het laatste moment, en rent met de weg mee. Zichzelf van een wisse dood reddend, want het beest was op zeker recht voor mijn wielen gekomen. In de achteruitkijkspiegel zie ik ‘m de weg achter me oversteken, om in het bosje aan de overkant beschutting te vinden.
Vanmiddag, zelfde plek, andere weghelft. Op de vluchtstook staat een oranje busje met zwaailampen aan, twee mannen staan in de berm. Terwijl ik er voorbij rijd, gooit één van de mannen een dooie vos achter in de laadbak.

 
Mc.D. heden middag. Terwijl het weer buiten steeds slechter wordt, met de kids even een hamburgertje weggehapt. Als de Happy-Meals bijna op zijn begint het ook nog te hagelen. In de hal van Mc.D. beginnen zich wat mensen te verzamelen die de bui even afwachten. De Mc.Flurry’s zijn inmiddel ook op, buiten word de lucht bijna zwart en het regent mogelijk nog harder. Langzaam bewegen we ons door de hal, die inmiddels overvol is. “Kom op!” roept de jongste “ wie het laatse buiten is , is een mietje” om vervolgens naar buiten te stuiven....

 
Linkdump.

Linkt u mee?



zie ook: WebWereld, MijnKopThee & Breedveld.

 
Zomaar gevonden, zonder te zoeken, een stokje! Het lag daar gewoon te liggen, anderen kwamen voorbij, maar lieten het liggen. Misschien zagen ze het niet, konden of wilden er niets mee. Het vertoonde wel sporen van gebruik, maar doet het nog prima. Volgens zeggen heeft het al een hele reis achter de boeg, en moet het weer verder. Het doel van de reis? De volgende logger die zijn of haar pc-hoek laat zien.




En het stokje?.... Die ligt te wachten om verder te reizen.

 
Wachten is frustrerend. Gisteren was ik even bij de de boekhandel voor een nieuw boek van Stephen King. Er komen deze herfst wel drie nieuwe boeken van hem uit uit. De laatste drie delen van de Donkere Toren Cyclus zijn eindelijk klaar voor uitgave. Nu komt deel vijf pas uit in de laatse week van oktober. Das nog ruim zeven weken wachten. Grrrrr..!
Voor de tussentijd houd ik mijzelf wel zoet met het King Universum.

 
Dat is wat. Denk je een leuk bos gevonden te hebben, staat dit in de krant.......

 
Onze koningin was er heel duidelijk over, vorige week dinsdag. Er moet bezuinigd worden, er moet flink gesneden worden in de uitgaven en de onkosten. Ook voor de burger is er geen ontkomen aan, die gaat het merken in de portemonnaie. En dat heb ik eens goed door laten dringen.
Zo is er in Huize Harrisson vandaag flink bezuinigd. De garage die we huurden voor de stalling van onze vouwwagen is vanaf heden weer leeg. Voor het geld van twee maanden garagehuur kun je een heel jaar de vouwwagen in de stalling plaatsen. De garage was behalve onze eigen stalling een opslagplaats van oude kranten, kapotte fietsen en nog veel meer andere meuk. De ouwe troep is verhuisd naar gemeentewerken, de vouwwagen in de stalling en het restant van de spullen in de schuur gepropt. Mijn burgerplicht is hiermee vervuld.
Hoe zou Bea zelf bezuinigen?

 
Herfst is de tijd om het bos op te zoeken en dat deden we dan ook vandaag. Een bos waar we nog nooit geweest waren, een rustig, bijna vergeten bos. Heerlijk stil was het, alsof het ons eigen bos was. Geen drommen mensen achter elkaar voorsjokkend op stoffige paden, niet je buren tegenkomen of slalommend tussen de hondendrollen door. Nee, rust, onbekende kronkelpaadjes en mooi weer. Oud duinlandschap begroeid met bomen, een kasteeltje verstopt aan het eind van een lange laan met statige beuken en hier en daar een stukje gras.
Herfstbladeren in warme kleuren, tamme en wilde kastanjes, europeese en amerikaanse eikels, hazelnoten, dennenappels en beukennootjes liggen in een grote schaal op de tafel. De oogst van deze wandeling.

 
Nu even niet!
Het was vanochtend echt wakker worden in een vreemde wereld. Wat was de nacht kort zeg, de man met de hamer was al flink aan het timmeren op de vroege morgen en m’n maag draait als of het een gyroscopisch kompas is. De dag doorgekomen op brood met hagelslag en energie drank. Na het boodschappen doen vanavond, volledig ingestort.
Maar wel genoten gisteren!

 



Nog één nachtje slapen.....

 
Protest!




Ab was er ook. En U?

 
Reuk is heel belangrijk in een mensenleven. Onbewust maken geuren een groot deel van je belevingswereld uit. Misschien wel even veel als zicht of gehoor. Luchtjes van eten, parfum, bloemen, schoonmaakmiddelen en uitlaatgassen zijn zo gewoon dat je er niet eens bij stil staat. Maar stel je eens een wereld voor zonder geur. Niet meer de lucht van vers gemaaid gras of het bos na een regenbui en eten wat nergens naar smaakt. Niet meer je neus als waarschuwingsapparaat voor een zuur pak melk, een hondendrol op je pad en een deo die niet meer werkt. Geen herinneringen meer aan oma bij een zweempje 4711, aan je oom bij de lucht van smeer, olie en Brandaris of blijven slapen op het land van je vader bij de geur van hooi.
Bij geuren horen ook associaties, chloor voor schoon en zwembad, spiritus bij ramen zemen, teer bij wegwerkzaamheden en verschraalt bier bij een kater. Voor mij is de allerlekkerste lucht toch wel de combinatie van verf, koffie en sigaretten. Heerlijk. De lucht van verbouwingen en opknapwerk, van hard werk en een moment van rust, een bakkie, een peukie en dingen die weer mooi worden.
Vanavond waren al de ingrediënten aanwezig, maar rook ik niks. Ben al dagen verkouden.

 
Foto’s inplakken is zo’n werkje wat eigenlijk altijd blijft liggen. En daar ben ik niet de enige mee. Vorige week op een verjaardag -na het bekijken van de vakantiefoto's- hadden we het er nog over. De meeste mensen leggen de mapjes ergens in een la en inplakken gebeurd alleen als de la vol is. Natuurlijk is het dan al een keer of twee uitgesteld vanwege albums die vol zijn, er moet worden bij besteld of dat de lijm op is. En het uitzoeken kan ook al zo’n ramp zijn. Was dit de verjaardag van vorig jaar of het jaar daarvoor?
Daar hebben we ons vandaag niet door laten weerhouden. De eerste regenachtige zondag is gebruikt voor serieus inplakwerk. Inmiddels zijn we in vier verschillende albums gevorderd van 1998 tot 2000.
Hoeveel jaar moet jij nog?

 
Ook vanavond waren ze er weer, die irritante tv spots. Monique van der Ven op de markt, “Gamba’s pellen, want wat je niet gebruikt, hoef je ook niet te betalen.” Gruwelijk vervelende reclame van die verzekeraars. Ze koopt vast geen geschilde aardappels bij de groenteboer. Nee, want die zijn duurder en met haar hollandse zuinigheid blijven de geschilde piepers in het koelvak liggen. Ze koopt niet voor niets op de markt.
En dan die parttime nieuwslezer van Frisia. Geloof je nu echt dat het lekkerder schoffelt in een gefinancierde Appeltern creatie? Dat jouw gras groener is dan dat van de buren? Wacht maar tot je o zo mooie maar even zo dure koi karpers door een reiger uit de vijver worden gepikt!
Zo gaat het maar door, Rik Engelkens met z’n Postkrediet, Robert ten Brink met de Liga-family noem het maar op. Omegavervelende bn-ers van wie de carrière even in het slop zit en er dus driftig gesnabbeld moet worden.
Misschien wat extra betalen voor tv zonder reclame?

 
Ziek zijn is niet leuk. De WebHoek is ernstig in de lappenmand de laatste dagen. Yaccs heeft een griepje opgelopen, de archieven hebben hoge koorts, en de Harrisson thuis-pc ligt aan het infuus. Het reactie-ding heeft vanaf vrijdag al last van een serverfailure en archive-template van Blogger is spoorloos. Maar het meest serieus is nog wel een pc die elke keer dat je 'm opstart wil beginnen met een uitgebreide scandisk. En aangezien zo'n 2,5 miljoen clusters checken een uur of vier duurt, ben ik niet echt amused. Overslaan of afbreken is niet echt een optie, daar is hier in huis al eens een patient aan overleden.
Tijd voor een straf medicijn vermoed ik. Uw recepten graag dumpen in de contact hoek.

 
Yeah, klaar! Tijd voor een Grimbergen.......

 
Shit, voegmiddel te weinig meegenomen. Dan vanavond maar weer verder.

 
Je kent het wel, ben je een dag vrij, moet je nog werken. Maar dit keer thuis. Gisteren heb ik de hal, het toilet en de bijkeuken voorzien van nieuw tegelwerk op de vloer. In heel het huis liggen er nu de zelfde tegels, voorzover als er tegels op de grond liggen. Diagonaal gelegd, dat betekend een heleboel meten, zagen, puzzelen, nog meer zagen, lijmen en daarna ook schoonmaken. Vanavond moeten de voegen er nog in. Ik kan onderhand geen tegel meer zien.
Volgende week woensdag doe ik lekker niets.

 
Pech 2

Vrijdagmiddag, de vouwwagen staat er half uit elkaar gehaald bij. We hebben besloten vanavond te gaan rijden, en niet zaterdagmorgen. Rijden in de nacht is misschien saai en slaapverwekkend, maar rijden in de hitte is ook geen lolletje. Het is dan ook al 37 graden in de schaduw en voor morgen wordt er geen koeler weer verwacht. De jongens spelen heerlijk in het riviertje achter de tent, terwijl wij op ons gemak de spullen inpakken. Door de droogte zitten de haringen en stokken nogal vast in de grond. Toen we twee weken geleden aankwamen had het net nog geregend, maar nu zit het allemaal in de grond vast gedroogd.
Gebukt sta ik over een tentstok -deze zit wel erg vast- en geef er nog een ruk aan, de stok schiet los omhoog, met de punt recht in m’n oog. Ik voel niets, maar zie ook niets, houd een hand voor m’n oog en loop naar de auto en laat me in een stoel vallen. Knipper nog een keer met m’n ogen en begin langzaam weer een beetje beeld te krijgen. Op de binnenkant van m’n hand zit bloed, vermengd met tranen, nu begint de pijn wel op te komen.
Minder leuke gedachten beginnen zich af te spelen, naar de dokter, misschien wel naar het ziekenhuis, geen auto rijden met één oog, morgen pas naar huis, en nog meer van zulke narigheid. Gelukkig is er een arts dicht bij de camping en blijkt de schade mee te vallen. Het bindweefsel is beschadigd en ook de binnenkant van m’n ooglid, plus een flinke bloed uitstorting in m’n oog.
Volgens Herr Doktor kommt alles ganz wieder gut, en met een anti-bacteriële zalf verlaten we de praktijk en rijden we diezelfde avond nog terug. En inderdaad, na een dag of tien later is er niets meer van te zien.

 
Het mooie weer lijkt inmiddels weer voorbij. Vandaag stond hij dan ook voor het laatst. Onze schaduwtent....

 
En ja, als je in de bergen bent, dan moet er ook een keer een berg beklommen worden. Niet een wandelingetje naar de top, maar echt klimmen met handen en voeten. Zo hoorde we op de camping van een mooie klim, naar de Diedamskopf. Althans, dat dachten we.
Bij de kabelbaan aangekomen viel het ons wel op dat het erg toeristisch was. Bergbahn mit Erlebnisgarantie en de hoogste kinderspeeltuin van Europa, nou dat belooft wat! Boven was het zelfs nog erger, alsof er een van der Valk motel op de top was gezet, kompleet met après-ski hut en geasfalteerde paden naar de top. Niks klimmen, hier kun je zelfs nog met een rollator het hoogste punt bereiken. Een duidelijk geval van de verkeerde berg.
Terug op de camping nog maar eens goed gevraagd waar het was, om de dag daarna wel een serieuze poging te gaan doen. Het eerste stuk met de kabelbaan en dan nog een uurtje klimmen voor de laatste driehonderd hoogtemeters naar de top van de Mittagspitze.

 
Pech

Vorige week, één uur ‘s middags. We cruisen rustig door het Oostenrijkse land en genieten van de omgeving. De weg is leeg, relaxed rijdend, Moby in de speler, raampje open, twee vingers aan het stuur. “Kijk” zeg ik wijzend “daar is ook een kabelbaan.” En dan ineens een klap, het stuur schiet uit m’n handen, de auto vliegt naar rechts, klabam de stoep op, ik corrigeer, te laat. Gegil klinkt om me heen. “Wat gebeurt er?” Nog een klap, de stoep af, al rammelend komen we tot stilstand. Ik kijk om en zie drie witte gezichten mij aankijken. “Dat was een klapband” zeg ik, terwijl ik de auto ondertussen het gras op stuur. Ik zet de motor af, en stap uit, en zie niet één maar twee lege banden. Rechts voor de klapband, rechts achter lek op de stoeprand, die blijkbaar een behoorlijk scherpe hoek heeft.
Daar sta je dan, in the middle of nowhere met twee lekke banden. “Tja,” zegt Petra “bel de wegenwacht maar.”
Tien minuten later probeer ik de Oostenrijkse ANWB uit te leggen waar we staan. In een gehucht met maar één weg in en uit, straatnaam en huisnummers zijn ons niet bekend. Wel een bushalte en een wegnummer. De man van de hulpdienst denkt wel te weten waar we zijn gestrand en belooft een sleepwagen te sturen.
“Dan moeten we hier maar gaan picknicken” zeg ik, nog steeds een beetje bibberig, en pak de koeltas en een plaid uit de kofferbak. “Wie wil er een broodje?
Twee en een half uur later rijden we weer, van de schrik hersteld én met vier nieuwe banden onder de wagen.

 
Zo, de eerste twee werkdagen zitten er weer op. Na een week of drie afwezigheid valt het niet mee om weer op te starten. De berg uitzoekwerk had ongeveer de grote van de Grossglockner aangenomen en ik sta nog steeds aan de voet. Het normale werk gaat voor, dus sleutelen maar weer. Handen die net weer helemaal schoon en gaaf waren, zien er inmiddels weer uit als kolenschoppen zo zwart. En de eerste overuren zijn ook alweer geboekt.
Had ik maar een vak geleerd……

 
Dat deze zomer de heetste van deze eeuw wordt staat wel vast. Op de Oostenrijkse bergen was geen spatje sneeuw meer te bekennen. Op de plaatsen waar ‘s zomers nog wel “eeuwige” sneeuw ligt, is het nu angstvallig leeg. Een kale grijze steenklomp staart je zwijgend aan. En het blijkt nog gevaarlijk ook. Sommige bergtoppen worden door sneeuw en ijs bij elkaar gehouden, en nu dat weg is, beginnen ze langzaam uit elkaar te vallen.
Alpenweiden kleuren langzaam geel en stuwmeren raken leeg. Bladeren vallen door de droogte van de bomen af alsof het herfst is. In de rest van Europa zijn bosbranden schering en inslag.
En dan is het des te verbazender dat er overal vuurtjes worden gestookt. Waar Oostenrijkers picknicken daar is vuur. Nee, niet een barbecue, maar een kampvuurtje op de grond. Alwaar met een pils in de hand de worsten gebakken worden. Echt overal waar je gaat, op de meest vreemde plekken in de natuur, daar vind je vuur of sporen van vuur. Uitkijkend over een dal, zie je op verschillende plaatsen rook omhoog kringelen. En iedereen vindt het heel normaal. Zelfs op de camping, naast tenten, in het droge gras en onder de bomen, geen probleem.
Man, wat ben je dan blij met een buitje regen……

 
Op vakantie gaan is altijd fijn, en weer thuiskomen ook. Alleen dit jaar was het toch wel even anders.
Als je veertien dagen buiten hebt geleefd is het zo klein in huis, terwijl we toch niet klein behuisd zijn. ‘s Morgens ontwaken met het geluid van startende auto’s en geen kabbelend water en vogeltjes horen. Nadenken over wat er aan boodschappen in huis moet zijn voor het weekeind. Je hoofd gewoon weer onder de kraan steken, in plaats van een duik in een bergbeekje. Als de katten niet luid miauwend je verwelkomen, omdat ze zo goed verzorgd zijn. Dat het weer hier vandaag gewoon klote was, in tegenstelling tot de rest van Europa.

Help, ik wil terug!

 
5:15. Na 925 kilometer en 11 uur sturen bijna heelhuids, maar gezond thuis.
Nu eerst slapen!

13:20. Goede morgen. Eerst de zooi aan kant. Verhalen volgen!

 
De komende veertien dagen blijft het hier erg stil. Ab verblijft de komende tijd in het buitenlandse.
Tot later......

 
Linkdump:

Vliegveld v/s Vinex
Natuurwaarden v/s Woningnood
Bezuiniging v/s Vredestaak

U mag het hier zeggen….

 
Oei-oei, overal spierpijn vandaag. Iets te enthousiast bezig in de tuin bezig geweest gisteren. Gras gemaaid, heg geknipt, kleine plantjes wat ruimte gegeven en allerlei grote planten een kopje kleiner gemaakt. Er kwam wel een kruiwagen of acht aan afval uit, dat ook nog allemaal in de container gepropt moest worden.
Het is wel leuk hoor zo’n tuin, maar het groeit allemaal zo hard. Er zou eigelijk een knopje op moeten zitten dat je het gewoon een dag of uit kan zetten. Maar daar hoor je Rob Verlinden nooit over, hoeveel werk het kost om je tuin niet in een oerwoud te laten veranderen. Nee, alleen maar hoe de border zo kleurrijk wordt, en hoe gewéldig belángrijk de opbouw van de ondergrond is. Niets over, hoe houd ik de verwildering in bedwang of waarom groeien die coniferen zo snel. Wel over fántástische beplantings schema’s en zuurstof gebrek in de vijver. Niets over stramme kuiten en zere schouders.
Een tegeltuintje zou de ideale oplossing zijn. Beton, van voor naar achteren. Asfalteren die hap. Een paar plantenbakjes erin, een bezem over de grond en klaar.
Maar om alle tuinbewoners zomaar op straat te zetten, gaat me wel een beetje te ver. Er zijn al genoeg thuisloze egels, padden, kikkers, hagedissen en ander wriemelgedierte. Ik laat het maar zo als het nu is, dan maar een beetje spierpijn……

 
De eerste vakantiedag zit er op. Vandaag lekker liggen bakken in de zon op het Katwijkse strand. Komende dagen moet er eerst wat geklust worden in huis, zodat we de “housesitter” met een gerust hart de sleutels kunnen overhandigen. De laatste vakantiespullen van zolder halen, en een bezoekje aan de ANWB staan ook nog op het programma. Net als de laatste inkopen bij de boekwinkel, de cd-idee en de kampeerwinkel. Ook nog een vracht afval naar de gemeente werf brengen, spullen in de vouwwagen pakken, lijstjes maken en nog veel meer.
Zo heb je het op de dagen voor de vakantie drukker als normaal, lijkt het wel. En ben je echt blij dat je weg mag.

Doren here we come!

 
We gaan op vakantie en ik tel af.

5 nachtjes slapen
4 dagen werken
3 weken vrij
2 weken weg
1 .....

 
Luuk op verkenning.

 
Uitzicht.

 
Zelf een hangend toilet monteren is echt niet moeilijk, als je de gebruiksaanwijzing maar goed leest. Doe je dat niet dan krijg je de complete inhoud van de stortbak over je heen.
-Plaats het frame, stel het frame in op de juiste hoogt en teken de gaten af. Zorg dat het frame waterpas staat. Geen probleem.
-Boor de gaten en monteer het frame met de bijgeleverde schroeven. Gedaan.
-Sluit de waterleiding aan en vul het reservoir, en doe een proefspoeling met een emmer. Tja, een proefspoeling, maar de knop zit er nog niet op. Even kijken, ik ga op m’n hurken zitten en kijk naar palletje op het reservoir. Dat zal m’n wel zijn, denk ik en doe de proefspoeling.
Zonder emmer…….

 
Zojuist is de veestapel in huize Harrisson weer met één exemplaar gegroeid. Naast de acht vissen en drie katten is er nu ook een konijn bij ons ingetrokken. Het hok stond al een week of twee klaar in de tuin, zoals ook het stro, hooi en konijnenvoer. Michiel en Christian waren al dagen in afwachting, eigenlijk wilde ze het dier gelijk al gaan halen toen het hok er was. Eindelijk is hij er, en zit nu nieuwsgierig naar de katten te kijken, die nog niet weten wat ze met hun nieuwe huisgenoot aan moeten.
Nu nog een naam, en dat is misschien wel het moeilijkste deel tot nu toe. Word het Frodo, Luuk, Rupert, Merijn, of gaan we voor Snuf, Flappie, Knabbel. Pluis…….

 
Hoewel het hier in huis nog een beetje rommelig is, en lang niet alle werkzaamheden zijn afgerond, is het morgen toch daverend stil hier. Geen gehamer en geboor, verf-lucht of stofwolken. Het is de bedoeling dat de gang en het toilet een metamorfose ondergaan. Een nieuwe tegelvloer, lambrisering, schilderen en behangen, en zwevend toilet moet er komen. En dit alles, als het even kan, wel klaar voor de vakantie, over vier weken. Dat betekent wel dat er stevig door gewerkt moet worden de komende weken. Alleen morgen niet, morgen ben ik samen met Mootje en nog 400.000 anderen te vinden in het Zuiderpark te Den Haag.

 
Nog steeds geen tv gekeken...... wel in de tuin gerommeld.

 
Geen tv gekeken........maar een vogelhuis getimmerd.

 
Paardenmarkt in Rijnsburg.

 
Is het je wel eens opgevallen hoeveel tijd je overhoudt als je de tv uit laat?
De laatste weken is de tv in huize Harrisson veel uit geweest. En ik geloof niet dat we wat gemist hebben. Nee, we hebben er zelfs meer voor terug gekregen. Dagen lijken langer geworden en het leven zorgelozer. Je hebt meer tijd om vanalles en nogwat te doen. Schilderen, in de tuin rommelen, een boek lezen en een beetje luieren op het terras. Genieten van het mooie weer, wat sleutelen, buiten eten en naar het onweer kijken. Met de katten spelen, achterover in een tuinstoel naar vleermuizen en satellieten kijken. Barbequen, vuurtje stoken, een konijnenhok timmeren en verstoppertje met de kinderen spellen.
Aan herhalingen op tv mis je niets, en het nieuws lezen we wel in de krant. En zeker nu de kabelmaatschappij heeft besloten de zenders opnieuw in te delen, en er dan dus twee tv’s en video’s opnieuw moeten worden ingesteld, denk ik dat ik dat maar uitstel tot de herfst.
Lekker rustig!

 
Vanmiddag, half drie. Telefoon, een binnenlijn.
”Met Ab” zeg ik. “Met S.” klinkt het aan de andere kant, ”Ik heb de zus van P. in de wacht staan, is P. bij jouw in de buurt?” “Nou niet echt, hij is in de werkplaats, ik loop wel even naar hem toe, geef het telefoontje maar.” En terwijl ik opstaa en m'n kantoortje uit loop, krijg ik de zus van P. aan de lijn. “Hallo met Ab.” ”Ja met C. mag ik P. even?” “ Natuurlijk, ik ben al onderweg. Ik moet even zoeken hoor, hij is ergens in de werkplaats.” “Ja,” zegt ze “ schiet effe op, ik bel mobiel en dat kost allemaal geld.”
M’n mond valt open van verbazing, wie belt er nu eigenlijk?

 
Gelukkig is het weer een beetje over met de hitte. Heerlijk weer gehad overigens in Lemmelerveld. Ga je op zaterdag weg, stopt het met regenen als we de tent gaan opzetten. En het blijft gewoon ruim een week lang bloedje heet.
Nu heb ik niets tegen lekker weer, integendeel, ik zit graag elke dag op het strand. Maar er zijn ook mindere kanten aan dat mooie weer, en dan heb ik het niet over het gebrek aan regen. Nee, wat ik bedoel is dat het ‘s morgens vroeg al zo warm is, of ‘s avonds laat nog.
Als je nog lekker in je tentje ligt, als je een beetje wil uitslapen en het is pas zeven uur, dat het al om te smoren is. Dat je geen gordijntje open kan doen, omdat anders de zon in je giechel staat te branden. Dat je maar ligt te draaien en te woelen, en dan van arenmoede maar op de grond gaat liggen, in plaats van op een lucht bed, want dat is koeler.
En als je weer thuis bent, hetzelfde verhaal zich herhaalt, maar dan ‘s avonds. Dat zelfs een lakentje nog te warm is. Alle ramen en deuren op de verdieping open nog niet genoeg verkoeling brengen. Ook de buren de ramen open hebben staan, en je dus precies kan horen wat daar gebeurd.
Dat bedoel ik dus………

 
Kampeerspullen weer opgeruimd, de was bijna weg, feestje bij Mootje, kater weggeslapen op het strand, morgen weer werken.
It's great to be back home......

 
Nu nog even de spullen inpakken, en dan .......
Vakantie. Tot over een week.

 
Klaar!

 
Zoveel te doen, ik heb nog zoveel te doen. Je kent ‘m vast wel, het liedje van Toontje Lager. Da’s nou net hoe ik me voel. Er moet nog van alles gedaan worden voor we zaterdag kunnen afreizen. Het is echt niet zodat alles klaar is om te gaan. De vouwwagen en de rest van de kampeerspullen wel, maar de dingen die nog even afgerond moeten worden voor we vertrekken kunnen niet.
Lijstjes worden naast elkaar gelegd en afgekruisd, agenda’s vergeleken en bijgewerkt. Vandaag nog even snel de eetkamer stoelen van een nieuw stofje voorzien, morgenavond ouderavond op school en woensdag zwemles. Donderdag boodschappen doen en vrijdag de spullen inpakken. Morgen op het werk naar de Rijksdienst voor het Wegverkeer voor een kenteken keuring van een nieuwe oplegger die vrijdag moet worden afgeleverd.
Alles bij elkaar maakt het wel dat je aan vakantie toe bent.

 
Een nieuw doorgeef-stokje in logland. Welk beeld heb jij van mij?
Dit is het stokje dat ik kreeg aangereikt door Dorine. En ik moet zegen dat het beeld dat Dorine van mij heeft toch niet echt klopt. Geen bril, niet donkerblond maar donker bruin en behoorlijk grijzend, de snor is sinds vorig jaar historie, grijs blauwe ogen en 1 meter 73. Het lachen gaat me wel gemakkelijk af …..
Een beeld vormen van iemand die je nog nooit ontmoet hebt valt niet mee. En bij loggers is het nog even lastiger, je kunt alleen maar afgaan op het geen wat ze schrijven. Met een webcam of een fotootje ergens weet je tenminste hoe ze er uit zien, en daar gaat het hier nu juist om. Hoe ziet een logger eruit die geen beeldmateriaal op zijn of haar log heeft.
Ga er maar eens aanstaan, zeker als je weet dat Cranium tot vandaag een onbekende voor mij was. Maar met een beetje hulp kom je wel ergens.
Goed Cranium, hier ga je dan. Je hebt kort donker rood haar en grijze ogen in een scherp, haast jongensachtig gezicht. Lang en slank, draagt het liefst casual kleding, rookt wel en drinkt niet. Je houd van films, lezen, en chocolade.
Hierna gaat het stokje naar Neneh, benieuwd welk beeld Cranium van haar heeft …….

 
Het aftellen is begonnen. Nog acht keer warm eten, nog negen keer ontbijten, nog twee keer naar zwemles, nog vijf keer naar school, nog één keer naar scouting, nog twee keer boodschappen doen, en nog zeven dagen werken. Bij alles wat er gedaan word, word er geteld hoeveel keer nog. En hoeveel nachtjes het nog slapen is. Volgende week zaterdag vertrekken we voor een weekje naar Lemelerveld. En daar word door de jongens helemaal naartoe geleefd. Bij alles wat er gedaan word, word er geteld hoeveel keer nog. En hoeveel nachtjes het nog slapen is. Alsof het dan sneller gaat, elke dag worden de cijfers kleiner, maar we gaan toch pas echt op zaterdag weg.
En denk maar niet dat het over is als we er zijn, dan tellen ze weer hoeveel nachtjes voor we weer naar huis gaan……

 
Internet en e-mail zijn fantastische uitvindingen. Vorige week is m’n nicht bevallen van een wolk van een zoon. Ze woont in Londen, dus een felicitatie mail is sneller gedaan dan een kraamvisite. Later in de week mailde ze terug met een paar foto’s van de kleine.
Gisteren was er een verjaardag in de familie, en ik vraag zo langs m’n neus weg “Hebben jullie de foto’s van Felix al gezien?” Verbazing allom, “Huh, heb jij die dan?”
“Ja hoor, sinds afgelopen woensdag. Hebben jullie ze nog niet gezien?” Nog grotere verbazing. “Wacht maar even, ik ben zo terug.” Ik spring op de fiets, vlieg naar huis, print de foto’s uit, en ben met 10 minuten terug. “Kijk eens, hier zijn de foto’s.”
Prachtig om die gezichten te zien, en nog het meeste van Opa en Oma. Zij konden de foto’s van hun achterkleinzoon mee naar huis nemen.

 
En zo ziet in de bloemenhandel de moederdag eruit, zelfs in het gangpad staan bloemen.

 
Kijkdag bij zwemles vandaag. “Kijk eens Pap, wat ik al kan” roept Chris, terwijl hij voordoet hoe een bommetje moet. Chris zit in het laatste groepje voor het A-diploma. “Goed, meisjes en jongens” zegt juffrouw Conny ”laten jullie maar eens zie aan de pappa’s en mamma’s hoe goed jullie kunnen zwemmen. Eerst maar eens op je rug naar de overkant” En met veel geplons zwemmen en geproest zwemmen ze naar de overkant. Met kleren aan gaat het stukken langzamer als anders, en de meeste doe hun best blijven te blijven. Kleren die na vier baantjes gelukkig uit mogen.
“Het gaat goed hé, Pap zag je me gaan? “ zegt Chris terwijl hij z’n natte kleren bij me op schoot gooit. “Ik kan het al goed hoor, ik heb dat diploma zo gehaald “ roept hij, al terug rennend naar de rand. Dat mag ook wel, na een jaar lang, twee keer per week zwemles, denk ik bij mezelf. Als het een beetje meezit heeft hij voor de vakantie afgezwommen.
Maar onder het afdrogen zegt Chris “Pap, als ik m’n diploma heb, ga ik wel door voor de volgende, hoor!”

 
Deze week is voor ons op het werk de drukste week van het jaar. Alle vrachtwagens, aanhangwagens en opleggers rijden dan. En waarom? Moederdag!
In de moederdag week heeft de bloemenhandel het superdruk, de bloemenwinkels in half Europa moeten vol met verse bloemen. Dus rijden ze zich een slag in de rondte, komende week. En dat betekend dat de week ervoor, er het nodige moet gebeuren. Wagens die normaal stilstaan worden uit de mottenballen gehaald. Al het huurmateriaal moet worden klaar gemaakt voor de komende week. Verlichting, koeling, accu’s, laadkleppen en bloemenkarren, zaken die in orde moeten zijn om de moederdagdrukte te verwerken. En dit betekend handenvol werk, zeker als de koninginnedag als werkdag afvalt. Controleren, repareren, materieel ophalen en weer wegbrengen, papieren in orde maken, bellen, faxen, organiseren en aftanken.
Vanmiddag om twee uur reed de laatst oplegger het parkeerterrein af, en zat het werk er voor ons weer op. Alvast een fleurige moederdag!

 
Algehele lamlendigheid maakt zich steeds vaker meester over mij. Ik kom er gewoonweg niet aan toe om buiten de normale gang van zaken, nog iets extra te doen thuis. Klusje blijven liggen en verschuiven zich naar het weekend. Maar als het lekker weer is zoals de afgelopen tijd dan lummel ik liever een beetje buiten rond, dan echt wat te doen. En zelfs als de kindertjes er een weekeind niet zijn, dan is het zo lekker stil in huis dat uitslapen en rustig aan doen, bijna tot kunst word verheven.
Is het voorjaars moeheid, tijd voor vakantie of lichamelijke aftakeling?
Morgen maar weer eens een dagje actief doen…….

 
Goeiemorgen, meisjes en jongens. Bij dit onderdeel starten we met een koprol op de mat, vervolgens gaan we onder het eerste touw door, over het tweede touw heen springen, onder de dikke mat door tijgeren, daarna gaan we zaklopen, je pakt de zak uit de hoepel op de grond, springt er in en loopt met de zak om je voeten naar de pion, terug naar de hoepel, waar je de zak weer neer legt en dan buitenom weer terug. De eerste die hier is heeft dus gewonnen. Staan de eerste klaar? Klaar, Af!
Sportdag dus, voor alle scholen in Rijnsburg. En zo toog ik van morgen in de vroegte naar de plaatselijke sportvelden voor het onderdeel hindernisbaan. Samen met twee andere moeders zijn alle groep vier en vijf kindertjes over de stormbaan gegaan. De eerste in de morgen nog erg nat en blubberig van de dauw en naar mate de dag vorderde werden ze steeds stofferiger en vermoeid. Waar ze ‘smorgens nog om een extra rondje vroegen, daar vroegen ze ‘smiddag of ze ook mochten zitten in de wachtrij.
Vroeger vond ik de sportdag nooit wat aan, maar sinds vandaag begrijp ik waarom die meesters en juffen het altijd wel zo leuk vonden. Het is gewoon een heerlijk dagje uit, voor hen!

 
De zomer is nu echt begonnen! Voor mij wordt het begin van de zomer gemarkeerd door een klein en redelijk onbekend dier. De vleermuis. En die zijn sinds gisteren weer gesignaleerd in de achtertuin van huize Harrisson. Denk nu maar niet dat ik in een natuurgebied woon, nee vleermuizen komen ook gewoon in de bebouwde kom voor. Sinds dat we hier wonen, zien we elke zomeravond een drie á vier vleermuizen boven de tuinen heen en weer fladderen.
Niets om bang voor te wezen overigens, ze vliegen echt niet in je haren, of proberen je bloed op te zuigen. Ze vliegen ruim boven de daken van de schuren en dat is hoog genoeg om niet in aanvaring met ons grondbewoners te komen. Overdag slapen ze ergens in de oude schuren die achter het huis staan. Zeker niet in onze schuur, daar vriest het ‘s winters net zo hard als buiten. Waarschijnlijk is het de dwergvleermuis die vrij algemeen voorkomt in Nederland.
Misschien moet ik maar eens gaan tellen op de landelijke vleermuis teldag.

 
Heb je een hekel aan de tandarts, ga je graag of maakt het je niet uit? Stel je het tot het laatst uit, tot je er echt niet meer onderuit kan of ga je trouw elk half jaar? Voor mij geld het laatste en een hekel heb ik er ook niet aan. Maar dat zou nog wel eens kunnen veranderen. Vandaag ging ik niet met het bekende “Tot over zes maanden” naar huis, maar met “tot over vier weken.” En ook nog een afspraak voor twee weken daarna.
Hoewel ik mijn gebit echt niet slecht vind, denkt de tandarts daar toch anders over, “ Deze kies kan ik echt niet meer vullen Ab,” zei hij “dat word een kroon of trekken.” Ohhoh, murmelde ik terwijl hij met het haakje nog eens in de kies rommelde. Nou spreek ik m’n tandarts nooit tegen, zeker niet terwijl hij met gereedschap in mijn mond zit. En ik dacht, dat zei je de vorige keer ook al. “Maar de vorige kroon was ook niet zo’n succes” probeerde ik nog tegen te werpen. “ Wat wil je dan?” vroeg hij “ moet ik dan maar trekken? En grijnzend voegde hij er aan toe, “Als dit zo doorgaat ben ìk je over tien jaar als klant kwijt, en loop jij met een kunst gebitje.”
En dus gaat Ab over een maandje, voor een wortel kanaal behandeling, een beetje zaag en slijp werk en een stukkie goud, weer naar de tandarts.

 
Zoals het er nu uit ziet, wordt het lijstje van vorige week alleen maar langer. Het gras is dan wel gezaaid en de buitenlamp brand weer, maar daar is het dan wel mee gezegd. Niet dat ik er geen zin in heb, maar met het lekkere weer van afgelopen dagen worden andere dingen ineens erg aanlokkelijk om te doen. Lekker in de tuin rommelen, stokbroodjes gezond maken, uitslapen, buiten ontbijten, een wandeling in het bos, genieten high tea in het theehuis en ook nog even naar het strand. Eigenlijk een soort mini vakantie, afgelopen weekeind.
Zolang het zulk mooi weer is, stel ik het klussen nog even uit. Het wordt vanzelf wel weer slecht weer.

 
Lijstjes zijn leuk, behalve deze dan........

1. Gras zaaien
2. Buitenlamp vervangen
3. Schuur opruimen
4. Vloer in de was
5. Schutting recht zetten
6. Postlaadje uitzoeken
7. KCA wegbrengen
8. Pomp repareren

Pffttt...... bijna weekend.

 
Avondeten bij de Harrissons......

 
Zo, het vliegtuig is weer weg. Vanmiddag is hij weer in de krat gepakt. Deze F-16 is van een bedrijfje wat opblaasdingen verhuurd voor speciale gelegenheden, voor reclame of publiciteitsdoeleinden.
Leuk zo'n opblaas speelgoedje, het valt tenminste wel op. En laat dat nou net de bedoeling zijn. Op dinsdagavond deed de brandweer een oefening op het terrein met een in scene gezet ongeval, en dat trok nogal wat bekijks. Later in de week een botsing van iemand die niet op de weg zat te letten, een paar bijna ongelukken, een man die van z'n fiets viel en nogal wat politieauto's die erg langzaam voorbij kwamen rijden.
Het was weer een lachwekkende week. Maandag gaat het gewone werk weer beginnen.

 

AB BLAAST VLIEGTUIG OP !

van onze correspondent:

Noordwijkerhout – Hedenmiddag heeft Ab een F-16 opgeblazen. Het vliegtuig was al langere tijd opgeslagen in een hal op het industrieterrein. Maar nog niet eerder waren er pogingen ondernomen om de F-16 op te blazen. Het is niet bekend via welke wegen het vliegtuig - wat Amerikaanse herkenningstekens voert – daar terecht is gekomen. De politie staat voor een raadsel. Volgens ingewijden stond het vliegtuig er al langer. Dit is overigens niet het eerste incident met oorlogstuig in deze gemeente, zo melde de plaatselijke politievoorlichter. Zo werd er elders vorig jaar een gevechts klare tank aan getroffen.
Ter plaatse trof men de lokaal bekende Ab H. aan, die toegaf het vliegtuig te hebben opgeblazen. De reden die de verdachte aanvoerde, “ Ik moest het doen van mijn baas” word niet serieus genomen. Of Ab banden heeft met terreur-organisaties moet nog worden onderzocht.

 
Lang licht vandaag, heerlijk!!

 
Zondagmiddag is de mooiste tijd om een museum te bezoeken. De meeste museums zijn dicht en als ze wel open zijn, dan is het lekker rustig. Zo ook het Ford Museum heden middag. Stil en verlaten lag het erbij, parkeren kon voor de hoofdingang. Op het terras van het restaurant zat een ouder stel in het zonnetje koffie te drinken. Kinderstemmen kondigden onze binnen komst aan, de kaartverkoper schrikt op uit zijn tijdschrift. We waren nog precies op tijd voor de rondleiding, die zonder onze aanwezigheid waarschijnlijk niet eens doorgegaan zou hebben.
Binnen was het mogelijk nog stiller, maar de privé gids weet precies wat kinderen leuk vinden, en verteld de spannendste verhalen over de pronkstukken. Ruim tweehonderd Fords staan er in het museum, ieder met een eigen verhaal. Auto’s van Prins Bernard en Al Capone, ijsco en popcornwagens, ziekenwagens, brandweer wagens en zelfs lijkwagens.
Een geslaagd middagje dus, en dat terwijl we het niet eens gepland hadden, we kwamen er toevallig langs.

 
Met deze prachtige dagen krijg ik het toch echt op m’n heupen. Zin om vroeg op te staan en de ochtendgeuren op te snuiven. Gras, plantjes, grond en narcissen, alles ruikt ’smorgens lekkerder dan overdag. Om ‘savonds buiten te blijven zitten en te zien hoe de zon onder gaat. Buiten eten tussen de middag, een bakkie koffie op het terras, frisse lucht met deuren en ramen open. Buiten luieren, fietsen, skeeleren en een beetje rond lummelen. Genieten van elk uurtje zonneschijn.
Kan het alstublieft maar snel vakantietijd worden!

 
Waar waren de vaders deze middag? Dat vroeg ik mezelf af, terwijl ik met een groepje kinderen door de kinderboerderij wandelde vanmiddag. Chris vond het erg nodig dat ik ook mee ging, want met je vader weg is net even anders dan met je moeder. Maar dat ik daar als enige vader liep, had ik niet verwacht.
Zijn de rolpatronen nog zo vast geroest, of is dit toeval?
Behalve groep 1 en 2 van onze school was er nog een school op bezoek, maar ook daar, geen vaders. Zelfs geen mannelijke leerkrachten. Moeten alle vaders soms werken als het mooi weer is?
Dieren van de mannelijke kunne waren er genoeg trouwens. Niet dat die echt omkeken naar hun kroost overigens. Een bok, ram, hengst, beer of haan bemoeit zich niet echt met de opvoeding van zijn nakomelingen. Niet dat ik mezelf wil vergelijken met de dieren, maar toch. Willen vaders soms niet?
En als er dan door een moeder gevraagd word, of ik veel vrije tijd heb om zulke dingen te doen, begin ik echt eens op m’n hoofd te krabbelen.
Nee hoor, ik heb gewoon een dagje vrij genomen hiervoor. Omdat moeders al genoeg doen.

 
?

I would not love you if I understand you
I do not want to behold your face
Uncomprehending I'm contented
Knowing my station and my place
O precious saviour
O great creator
Don't give me signs I don't want to see
Better by far that you stay unfathomed
I could not love someone just like me

Uncomprehending I'm contented
Knowing my station and my place

Deze songtekst speelt al dagen door mijn hoofd,
maar van wie het is.......?

 
En zie hier, het resultaat van de afgelopen weken.

 
Hoe lekker het is om alles weer te kunnen horen? Nou, heel lekker!! Nu mijn oren zijn schoongespoten bij de dokter, merk je pas wat het is om slechthorend te zijn. Duizend en één keer vragen,” wat zeg je?” En mensen aan de telefoon al helemaal niet kunnen verstaan. Gesprekken niet meer kunnen volgen als de tv een beetje hard staat, en noem maar op.
Nu kom ik er ook achter dat dit probleem niet van gisteren was, maar al veel langer geleden er langzaam in geslopen was. Want ik kon me niet eens herinneren hoe het geluid van de aquarium pomp klonk. En die staat er al sinds oktober.

 
Afgelopen maandag versliep ik mijn tijd. Niet omdat het erg gezellig was geweest de avond tevoren, maar omdat ik de wekker niet hoorde. Nu hebben wel meer mensen daar last van, zul je zeggen. Maar ik hoorde het écht niet. Dit omdat overnacht één van mijn oren zijn werking had opgegeven. En met het goeie oor op je kussen en de ander die even weigert, word je dus niet wakker.
Sinds de jaarwisseling doen mijn oren een beetje vreemd, maar alleen ‘smorgens vroeg. Na een half uurtje rondlopen is alles weer in orde. Alleen deze keer dus niet! Toch maar even naar de dokter dan, woensdag.
“Hmmm” zegt de dokter, “heeft u daar nooit eerder last van gehad?” “Wat zegt u? “vraag ik verbaasd. “ Of u daar niet eerder last van heeft gehad” zegt hij nu wat harder.” Uw oren zitten helemaal vol. Die moeten uitgespoten worden. Maar eerst een weekje druppelen om het oorsmeer los te weken”
“Wat zegt u” vraag ik nog verbaasder “een wéék druppelen?” “Inderdaad ja, u hoort het goed”
“En ik maar denken dat mijn collega’s zo lekker rustig waren de laatste tijd!”

 
ICBM's gesignaleerd in de buurt van Irak.
(Inter Continental Bert Missile)

 
Zojuist vrouwlief op de trein naar Amsterdam gezet. En zo transformeerde huize Harrisson van een keurig net gezinnetje, in een mannen-huishouden. Dus, stofzuigen met de radio knalhard aan, de katten verdwaasd naar buiten jagend. Knikkeren in de gang, op de step naar de AppieHein voor een doos negerzoenen. Vanmiddag naar Schevening uitwaaien op de pier. Eten we pannenkoeken of bij de Mac. Daarna nog drie spelletjes Stratego en een spannend voorlees verhaal. Om de avond af te sluiten met een neut en een nieuw boek.

Als de kat van huis is……

 
Nu even niet graag.......

 
Nee! Ik kijk echt niet!!

 
Hee, doe de deur eens open....

 
De lente is hier al begonnen......

 
Welke smurf ben jij?


Vind je Smurf!

 
Wist je dat als je baas op vakantie is;

De dagen langer worden.
Je eigen werk blijft liggen.
Ook ‘s nachts uit je bed gebeld kan worden.
De meeste dingen gewoon goed gaan.
Klanten ook tevreden zijn.
Je ziet wat er allemaal fout gaat.
De targets gehaald worden.
Koffie pauze’s te kort zijn.
Dat zelf nadenken niet meevalt.
De telefoon behoorlijk storend is.
Je sommige dingen beter zelf kan doen.
Ik ook weer weet waarvoor ik het doe.

 
Yes, de eerste kilometers zitten er weer op dit jaar. Skate kilometers welteverstaan. Het kriebelde al dagen met dat mooie zonnige weer. Vorige week zondag zijn we gaan wandelen in de duinen bij Wassenaar. Toen was het nog wel frisjes, maar vanmiddag is de lente echt begonnen. Tijd er op uit te gaan en de wielen onder de voeten te binden. Een kilometertje of tien is zo gedaan. Deze middag was Warmond onze bestemming, langs het kanaal heen en door de polder terug. Dikke truien aan en skaten maar.
Voor mij geen probleem dat er dit jaar niet op natuurijs geschaatst kon worden. Geen koude oren en druppels aan je neus, maar lentezon en frisse lucht. En thuis gekomen niet met verkleumde handen een kop hete chocomel, maar een stokbroodje met kaas en tomaat.

 
Virtuele reunie met Mootje en Bareuh!....

 
Maar euh... wat is het?

 
Uitgaan in Katwijk, nou voorlopig niet! Waar in het centrum van deze badplaats de sluitings tijden zijn vrij gegeven, is het in de wijk nog niet helemaal doorgedrongen. Gisterenavond met Mootje naar een optreden van de Driftkikkers en Betty Blue geweest. Hartstikke gezellig, totdat om twaalf uur het licht aanging, de bar sloot, de band nog maar 1 liedje mocht spelen en wij om half 1 naar buiten werden gebonjourd. Wat een waardeloze afsluiting van een avond die zo veelbelovend begon. Die Kattekers waren zeker bang dat de kostelijke zondagsrust door ons verstoord zou worden. Wat een afknapper zeg, ik weet niet of ik daar nog wel een keertje terug kom.
En mocht er eenvolgende keer komen, vraag ik niet naar de begintijd, maar naar de sluitingstijd !!

 
Help, wie heeft er nog een paar knijpers over? Gisteren ging de wasdroger kapot, althans hij kreeg centrifuge neigingen. Hij begon zo hard te draaien, dat de was niet meer door de trommel heen rolt, maar tegen de wand gekleefd blijft zitten. En dan droogt het erg slecht.
De was buiten hangen met dit weer is niet echt handig. Tenzij dat je een kast hebt waar je je bevroren handdoeken als planken in kan leggen. Binnen drogen is ook niet echt een optie. Met een slinger of vijf, zes in een weekeind, word het een beetje vol.
Maar het ergste is nog, wasrekken genoeg, maar knijpers te kort.

 
Surfende kamerleden? Jazeker!!

Liedjes downloaden via het Internet: in de Tweede Kamer weten ze er wel raad mee. De mensen die daar werken downloaden zelfs zoveel muziek- en filmfragmenten van het net, dat het computersysteem het niet meer aankan. Alleen maar muziek in de computer en geen saaie dossiers meer, dat klinkt leuk, maar dat is natuurlijk niet de bedoeling. En daarom is besloten dat iedereen in de Tweede Kamer zijn muziekbestandjes weg moet gooien
bron: NOS

 
Vreemde bezoekers bij de Webhoek gesignaleerd. Wat te denken van: 10 februari 13:58 Tweede Kamer Staten-Generaal, Den Haag, Nederland IP: 62.58.80.100. Ontplooi ik politieke aktiviteiten, heb ik een kamerlid geschoffeerd soms? Of zit er een ambtenaar onze belasting centen te verspillen op het internet? Aangezien ik een hele brave jongen ben, zal het wel het laatste zijn.......

 
Het eerste stuk muziek heeft vandaag in huize Harrisson en gedaante verwisseling ondergaan. Billy Bragg heeft zijn zwart glanzende vinyl behuizing inmiddels verlaten. Al ronddraaiend verliet hij de plaats waar hij sinds 1986 verbleef. Door het moving-coil element als voordeur, vond hij zijn weg over koperen paden naar de wereld van silicium. Alwaar zijn analoge elektronen transformeerde in digitale patronen. Op gestraald door laserlicht, te verschijnen op een kleine zilveren schijf. Om afgespeeld te worden op nieuwe locaties, waar hij in zijn oude gedaante niet meer gehoord kon worden.
Herboren klinkt hij door het huis, ontdaan van rumble, kraak en ruis.

Billy Bragg- Talking With The Taxman About Poetry.


Sorry to bother you, Citizen Taxman.
No thanks... Don't worry... I'd rather stand.
I've come to see you on a delicate matter:
the place of a poet in a workers' land.
Along with the storekeepers and land users
I'm taxable too, and bound by the law.
Your demand for the half-year is 500 roubles,
and for not filling forms in - 25 more.
My labour's is no different from any other labour.
Examine these figures of loss and gain,
the production costs I have been facing,
the raw material I had to obtain.

Vladimir Mayakovsky

 
Vrouwvriendelijk?

 
Morgen is hij klaar, de auto dan. Keurig netjes uit de kreukels getrokken en vers in de lak. Glimmend gepoetst en geheel gereingd van de Red Bull die door de klap door het interieur gesprongen was. Alleen heb ik nog steeds niets van m'n verzekering gehoord, wat ze nu gaan doen dan. Of zal ik de man zelf maar eens opzoeken om te horen hoe het zit?

 
Hoe rijd ik mij zelf een slag in de rondte voor Jan met de korte achternaam? Nou dat gaat als volgt:
Omdat er nog wat werk aan een vrachtwagen gedaan moest worden, nadat deze gekeurd was door de RDW, en er geen tijd meer over was om het bij ons aan de zaak te doen, zou ik het terplaatse doen. Dus om half vier gisteren middag vertrok ik vanuit Noordwijkerhout naar Amersfoort. Om gelijk bij Amsterdam in de file te belanden en daar pas weer bij Hilversum uit te geraken. Zodat ik pas om kwart over vijf bij de Daf dealer in Amersfoort arriveerde. Geen nood, want m’n collega’s hadden alle spulletjes die nodig waren al netjes achter in de vrachtwagen gelegd, zodat alles daar al aanwezig zou zijn.
Kwart voor zes, alle extra lampen zitten er netjes op, ze branden ook nog allemaal, nu nog even het stootrubber op de zijkanten, en klaar is het. Zes uur, de linkerkant is klaar, op naar de rechter. Ehmmm, dit hoort hier, en dat, euhhm, en dat is…….niet lang genoeg…………
Ja, en dat had ik net niet bij me. En het moet er wel op, want hij wordt de volgende dag afgeleverd, terug rijden is ook geen optie, dat kost me minstens twee en een half uur. Even bellen dan maar, misschien is er hier een carrosseriebouwer in de buurt die een metertje aluminium lijst voor me heeft. In Amersfoort zijn ze al dicht, Utrecht heeft het niet, Bunnik, ja wel, op naar Bunnik. Kwart voor acht, lijstje er op geschroefd, rubber erop, en…..dat…..is ook te kort. Vergeten te controleren. Terug naar Bunnik dus, voor een stukkie rubber. Pitsstop bij de Mac, weer naar Amersfoort. Het is maar goed dat de Daf dealer tot tien uur geopend is, anders was er toch een probleem onstaan. Snel m’n werk afgemaakt, en terug naar de zaak, spullen uit de auto, en hop naar huis. Half elf thuis, ppfftttt………
Zeven uur onderweg, en tweehonderd en vijftig kilometers verder voor een klusje wat vandaag ook gedaan had kunnen worden. De klant kwam vanmiddag nog even langs; hij wilde er graag nog een schijnwerper extra op hebben.

 
Vanavond in Rijnsburg in het tv programma Opsporing verzocht. Hoe een tuinkabouter de oorzaak is van zinloos geweld...........

 
Al vakantie plannen voor deze zomer gemaakt? Nou wij wel, de omgeving waar we naar toe willen is al bekend. Dit jaar gaan we naar het Bregenzer Wald, in Oostenrijk. Een schitterend gebied bij het drielandenpunt van Zwitserland, Duitsland en Oostenrijk. Nu nog een kampeerplaatsje.......

 
Nooit grappig.........

Uitslag krijgen van Maurice de Hondt is nooit grappig.
Een kapperszaak die permanent gesloten is, is nooit grappig.
Stemmers die eensgestemd zijn is nooit grappig.
Een voorzitter met een ziekte onder de leden is nooit grappig.
Zwijgen in het stemhokje is nooit grappig.
Stembussen die te vroeg vertrekken is nooit grappig.
Een nicht die alleen solliciteert voor nevenfuncties is nooit grappig.
Een verstopt toilet dat niet te vinden is, is nooit grappig.
Je fotorolletje naar een ontwikkelingsland sturen is nooit grappig.
Winnie de Jong op winst is nooit grappig.

 
Vanavond bevind ik mij de gehele avond voor de buis. Kijken naar de meesterlijke verfilming van The Green Mile, naar het gelijknamige boek van Stephen King.
Nog niet gezien? Dan zeker kijken!!



SBS 6 20:30u

 
Nadat vorige week de expert van de verzekering de schade taxatie aan de auto had afgerond, en de garage kon beginnen met het herstellen van de schade, viel er deze morgen een brief in de bus van het SRK.
Geachte heer Harrisson, met deze brief bevestigen wij, blah, blah, blah….enzovoort.
En dan dit!! Inmiddels hebben wij de wederpartij aansprakelijk gesteld voor Uw schade. Uit de aan ons bekende gegevens blijkt dat de wederpartij niet verzekerd zou zijn ter tijd van de aanrijding………… -slik-……….niet verzekerd dus!!!! Die vuile klerelijer veroorzaakt een ongeluk, en is gewoon onverzekerd.
Wat een geweldige eikels rijden er toch rond op ’s landsherenwegen. Ongelooflijk zeg, wel in een grote nieuwe wagen rijden, maar premie betalen hó maar. Blijkt het ook nog een allochtoon te zijn die ergens drie hoog achter in een huurflatje woont. Waar dus niets te halen valt. Want de man moet de schade uit eigen middelen vergoeden. Zo worden alle vooroordelen maar weer even bevestigd.
En ik altijd maar denken dat dat heden ten dage niet meer mogelijk zou zijn om onverzekerd rond te rijden. De Rijksdienst voor het Wegverkeer controleert dit allemaal, als het goed is. Ja, ze kunnen je een boete opleggen, kunnen, inderdaad, maar doen ze het ook? Maar ondertussen zitten we hier met de gebakken peren. De eerste rekening á 238 euro afsleepkosten is al binnen.
De enige troost is dat zijn auto ook total-loss is, plus een rekeningetje van de diverse hulpverleners bij hem in de bus valt. Eikel!!

 
Sinds vorig jaar heb ik ’m al in de kast liggen, de Terratec Phono PreAmp Studio. En nu moet het er toch maar eens van komen. Het wordt tijd dat ik eens een begin ga maken met het op Cd zetten van een deel van de platen collectie die hier in huize Harrisson aanwezig is. De PreAmp Studio bestaat uit een hardware en software deel. Een Hi-fi voorversterker, om de draaitafel op de geluidskaart aan te sluiten en diverse programmatuur om de opgenomen bestanden te bewerken.
Geluidskwaliteit van de muziek is prima in orde, bewerken gaat goed, omzetten naar MP3 en branden van Cd-tjes werkt ook naar behoren. Alleen het opnemen van WAV- bestanden is niet echt makkelijk, het bijgeleverde programma Cool Edit heeft zoveel mogelijkheden dat ik door de bomen het bos niet meer zie.
Wie weet er een programma wat een stuk eenvoudiger is?

 
Pfft….. Even bijkomen vandaag. De afgelopen week was weer hectisch. Door de strenge kou in de rest van Europa was het erg druk op het werk. De ene na de andere klant kwam binnen rollen met door de kou veroorzaakte problemen. Deuren die niet meer open gaan, schades door glij partijen, kachels uitgevallen, accu’s leeg, dieselolie bevroren in de filters en koelmachines zwaar onder de sneeuw. Vanaf woensdag ochtend was het raak. Alleen maar repareren, repareren en nog eens repareren. Ik kan geen kachel of accu meer zien. Gisteren middag om drie uur zat het werk er op. Daarna nog even de werkvloer aan dweilen van al het smeltwater, wat de gehele zaak bijna blank had gezet
Nu even lekker niets doen. Maandag begint de dag met opruimen.

 
Sneeuw, heerlijk. Vorst, fantastisch. Krabbelen ‘s morgens, ook geen probleem. Koude handen zijn zo weer warm. Slot bevroren, dan maar door een andere deur naar binnen. Fietsen omdat de auto nog niet gerepareerd is. Doortrappen om warm te worden. IJs op je wenkbrauwen, is zo weer gesmolten, bij een warme koffie. Allemaal winterse zaken waar ik me niet zo druk om maak.

Maar dan die staten die nog steeds glad zijn!! Is het nu zo moeilijk voor de gemeente om de straten en stoepen een beetje ijsvrij te krijgen. Hier in Rijnsburg zijn alleen de doorgaande wegen en de belangrijkste straten gestrooid. Als je daar maar een beetje van afwijkt, sta je achterstevoren of lig je op straat. Overal is het spek en spek glad. Je kan wel goed merken dat de mensen van Gemeentewerken met de auto naar hun werk gaan. Dat ze geen kinderen van school hoeven te halen of boodschappen doen met de fiets. Het is werkelijk droevig gesteld met de begaanbaarheid van de weg. Over fietspaden en doodlopende straten almaar helemaal niet te spreken.

Is het nu echt zo moeilijk om in twee, nee zelfs drie dagen, die straten een beetje ijsvrij te krijgen? Waar zijn die sneeuwschuivers en strooiwagens? Is er een lokaal zout tekort in Rijnsburg? Het is toch van de gekke, dat bij senioren woningen er nog steeds niet gestrooid is? Dat je de bushalte uitglijdt, om onder de bus te komen. Dat je voor de artsenpraktijk in een split gaat. Dat zebra’s nog onder de ijzel zitten.

Dat die gemeentemannen die de zondagsrust, bakkies tijd en om vijf uur thuis, belangrijker vinden dan strooien, dat die morgen maar eens flink hard op hun reet mogen vallen.

 
Sneeuw, eindelijk sneeuw!! Pap, Mam, het sneeuwt buiten. Mogen we een sneeuwpop maken in de tuin. Ik wil een sneeuwballen gooien met jou. Kom nou uit bed, we willen eten. Pap, Mam!!

Zo werd ik wakker van morgen. En terwijl ik verdwaast op de rand van het bed wakker zat te worden, drong het tot me door. Sneeuw, veel sneeuw, grote vlokken, en alles is al wit. Hup, snel er uit, kleren aan en ontbijten. Tijdens het ontbijt sneeuwt het lekker door, de katten stuiven als dollemannen door de tuin, jagend achter de vlokken aan. Allemaal klaar? Slee in de auto en naar de duinen.

En zo liepen we om 12 uur al in de sneeuw, glijdend, ballen gooiend, en genietend van het winterweer. Omstebeurten glijden Michiel en Chris de het duin af, maar om de slee weer omhoog te krijgen valt niet mee. Pap, help dan effe, het lukt niet. En na een uurtje of twee-en –een-half is het wel genoeg geweest. Pap, ik heb natte sokken. Pap, ik heb het koud. Pap, gaan we naar huis? Goed dan, wie lust er warme chocomel? En om het hardst rennen, sleeën en glijden we terug naar de auto.

Warme chocomel met slagroom, heerlijk. Tenen en vingers beginnen ook weer op de goede temperatuur te komen.

Pap, we willen nog een sneeuwpop, help je mee?

Nou, ik neem nog wel een chocomeletje, gaan jullie alvast maar beginnen.

 
Het staatslot bracht geen geluk, en de ochtendspits ook al niet...................

 
Van uit de Webhoek en huize Harrisson wens ik iedereen een gezond, gelukkig en liefdevol 2003 toe.

Nu maar eens kijken of ik zelf al geluk heb met dat staatslot...........