Vakantie perikelen 2.

In Nederland lopen we voor op andere landen. Met allerlei nieuwe technologieën en voorschriften. Als klein landje willen we graag overal de eerste mee zijn. Zoo kan het gebeuren dat als je in het buitenland bent, dingen tegenkomt die hier al hopeloos verouderd zijn. Zoals betalen met contant geld bijvoorbeeld, pinnen en chippen is hier heel normaal.
Boodschappen doen en met plastic betalen is heel vanzelfsprekend.
Zo stonden we in Idar in de supermarkt, karretje vol geladen. In mijn portemonnee, diverse pasjes, de andere portemonnee met contant geld nog in de auto. Komen we bij de kassa, hebben ze geen pin kassa, niet eentje in de hele winkel. Dus snel naar de auto rennen en geld halen. Voel je je dan even voor paal staan.
Nader hand nog eens opgelet, nergens een mogelijkheid om met je pasje te betalen. Niet bij de Neukauff, Lidl, Norma, de camping, Aldi, Spar, de edelstenen winkel, de dierenwinkel, de benzinepomp en het museum, nergens. Alleen bij de bank, die we toen nog niet gevonden hadden.
Voortaan zoeken we eerst even de bank voordat we boodschappen doen. Een pinnend mens is hierbij een gewaarschuwd mens, en pint dus voor twee!

 


De vissers.

 
Vakantie groeten uit Zillertal ontvangen.
22-8 verstuurd, per boot naar Nederland afgedreven.

 
Vakantie perikelen (1)

Als je op vakantie gaat en er gaat ook een hengeltje mee voor de kids, dan moet er ook een dagje gevist worden. Aangezien er op de camping ook een visvijver was, konden we daar niet onderuit. Vis kaart gehaald bij de receptie, kaart kost niets, vissen twee en een halve euro per stuk. Zo togen we in de loop van de ochtend met visgerei en stoeltje naar de waterkant, stiekem verwachtend niets te vangen.
Eerst maar even met de werphengel en brood. Na een half uurtje de andere hengel, want dit is wel erg onhandig als je onder de bomen zit. Een uur verder nog niets gevangen. Tja, zegt Michiel je kan ook vissen met kaas, misschien bijten ze dan. De kaas gehaald uit de tent, en ja hoor, beet! Helaas te vroeg gejuicht, de lijn breekt bij de hengel af en forel gaat er met onze dobber vandoor. Kinderen teleur gesteld, heb je beet, breekt je lijntje.
‘s Middags nieuwe lijn en dobber gekocht, een nieuwe poging. En ja hoor, beet. Vis van de lijn, nieuwe kaas eraan, en weer beet. Twee forellen in tien minuten. “We stoppen nu maar Pap”, zegt Michiel, die de spartelende vissen wel een beetje eng vind. En denkt, dit kost me nu al vijf euro, da’s wel erg snel. “Nou” zeg ik, “die vis betalen wij wel, probeer het even verder op maar een keer” Tien minuten later weer beet. Okee, nu stoppen we. Zo snel is niet leuk meer.
Terug bij de receptie, “Gutenmittag, wir haben drei fischen gefangen. Kijken ze daar toch verbaasd, er was in geen weken meer een vis gevangen. Vragen ze hoe we dat voor elkaar gekregen hebben. Gewoon heel Hollands, met kaas.

 
De vakantie zit er weer op. Vrijdagavond terug gekomen van twee heerlijke weken in het Idarwald. We waren een dagje eerder terug dan oorspronkelijk gepland, vanwege het 10 jarig bestaan van het bedrijf waar ik ook al evenzolang rond loop. Zaterdag om negen uur liep de wekker al weer af om boodschappen voor het weekeind in huis te halen, alles was op toen we thuis kwamen. Om elf uur was ik in Noordwijkerhout om samen met collega’s de laatste dingen te doen voor het 10 jarige feest, en daarbij de officiële opening van het nieuwe tankstation bij ons voor de deur. Het werd dus een latertje. Vanmiddag de zooi opruimen van gister,wat maandag moet er weer normaal gearbeid worden.
Tussendoor ook nog even de vakantiespullen opgeruimd en de was van twee weken gedaan.
Dus nu ben ik het wel even zat. Voetjes op de bank, en weer eens achter de buis vannavond.
Vanaf morgen de diverse vakantie perikelen.

 
Hallo,
We zijn weer thuis!

 
Vandaag beginnen er in het hele huis stapeltjes te ontstaan. Stapeltjes van spullen die mee moeten op vakantie. In de douche, op de slaapkamer, in de keuken, overal zo’n beetje. Kleren, speelgoed, boeken en luchtbedden. Morgen vertrekken we voor twee weken naar het Idarwald, midden in de Hunsrück. Twee weken luieren en lezen en natuurschoon. Twee weken geen internet, telefoon, of andere technologische zaken. Maar wandelen, barbecuen en badminton. Voor de kat en de vissen word gezorgd, en de plantjes krijgen water. Alle dingen zijn geregeld.
Nu nog alles in de auto krijgen.

 
Vakantiegroeten uit Torremolinos ontvangen (37 gr.)

 
Heden morgen om 9:15 uur heeft hij afscheid genomen.
Na lang wikken en wegen was ik vanmorgen zover.
Na 18 jaar trouwe dienst maakte ik er vandaag een einde aan. Een deel van mijzelf, is er niet meer.
Een deel wat ik altijd bij mij hoorde, al meer dan m’n halve leven. Altijd onopvallend aanwezig, maar nu opvallend afwezig.
Mij achterlatend met een vreemd gevoel, een gemis.
Een vreemdeling in de spiegel.
En nu, nu is het anders, kaal en leeg.
Het went, zeggen ze………

Maar de eerste dag zonder snor went echt niet.

De tweede misschien.

 
Het is klaar. Althans gedeeltelijk.
Waar ik het over heb? De nieuwe scoutingkeuken. Vanavond hebben Peter en ik er de laatste hand aan gelegd. Geheel uitgevoerd in scoutproof roest vast staal, dus dat zit wel goed voor de komende 10 jaar. De oude keuken staat op het punt van instorten, en de mieren die dragen hem al bijna naar buiten. Het was dus echt wel tijd voor wat anders. En zo staat na een paar avonden klussen, er een semi-professionele RVS keuken ameublement klaar voor onze scouting kids. Het begin was er al, in de vorm van twee werkbladen met onderframes, maar toen de rest. Hoe gaat het met het gasfornuis en de koelkast, en waar komt de spoelbak? Kunnen we die onderframes niet omdraaien? Na wat meten, zagen, slijpen, lassen en weer slijpen zit het dan toch in elkaar.
Nu het plaatsen nog.

 
Vakantiegroeten ontvangen uit Lemelerveld en Nexon.

 
Ja hoor het is ook bij mij gelukt, Ab in Google.

 
Even wat cijfertjes:

Gisteren waren wij 11 jaar getrouwd.
Vandaag ben ik 34 jaar.
Morgen word ik 35 jaar.
En overmorgen vieren we 2 verjaardagen.